Zerwane więzi

„Zerwane więzi” Diany Palmer wciągnęły mnie w ten stary, trochę zapomniany sposób, kiedy człowiek mówi sobie „jeszcze tylko rozdział”, po czym orientuje się, że za oknem robi się jaśniej. I to jest dla mnie chyba najuczciwsza rekomendacja, bo ja naprawdę nie mam ostatnio cierpliwości do romansów, które obiecują burzę uczuć, a dają przeciąganie jednego nieporozumienia przez pół książki. Co ciekawe, pierwsze, co doceniłam, to nie wielkie sceny, tylko sam pomysł wyjściowy. Małżeństwo, które trwało jeden dzień, a potem siedem lat ciszy, uników i życia „jakby nic”. To brzmi jak gotowy przepis na melodramat, ale Diana Palmer prowadzi to bardziej po swojemu: prosto, emocjonalnie, z naciskiem na to, co ludzie ukrywają, a nie na to, co krzyczą. Spotkanie Sariny i Colby’ego po latach ma w sobie ciężar. Nie taki z gatunku „teraz będziemy płakać na zawołanie”, tylko ten dorosły, codzienny, kiedy wiesz, że w powietrzu wisi coś niewyjaśnionego i to coś ma konsekwencje.

Najmocniej działa na mnie w tej książce napięcie zbudowane z milczenia. Oni pracują w tej samej firmie, widują się niemal codziennie i równocześnie robią wszystko, by nie dotknąć przeszłości. To jest wkurzające i fascynujące jednocześnie, bo jako czytelniczka romansideł ja oczywiście chcę, żeby wreszcie usiedli i powiedzieli sobie prawdę prosto w twarz. A jako dojrzała kobieta rozumiem, dlaczego ludzie czasem wolą chodzić dookoła tematu, bo boją się, że jedno zdanie rozsypie im poukładane życie. Palmer dobrze wyczuwa tę granicę.

Sarina bardzo mi podpasowałą. Jest samotną matką, pracuje, ogarnia codzienność i ma w sobie ten rodzaj praktycznej siły, której nie trzeba ogłaszać światu. Nie jest święta, nie jest też papierową bohaterką zrobioną tylko po to, by ktoś ją ratował. Czuć, że ona już raz się sparzyła, więc nie oddaje serca na ładne słowa. I to mi pasuje. Lubię romanse, w których kobieta ma powód, by być ostrożna, i nie trzeba jej do tego dopisywać sztucznego cynizmu. Colby jest trudniejszy. To ten typ mężczyzny, którego Palmer lubi: zamknięty, pracoholik, opanowany, często na granicy chłodu. I przyznam, że momentami mnie drażnił. Nie dlatego, że jest zły, tylko dlatego, że bywa ślepy na emocje innych i ma w sobie tę upartość, która w romansach ma wyglądać jak siła, a w prawdziwym życiu bywa po prostu męcząca. Ale jednocześnie jego sposób funkcjonowania jest spójny z historią. Nie czułam, że autorka manipuluje nim jak pionkiem, żeby wyszło romantycznie. On ma swoje pęknięcia, tylko długo nie chce ich pokazać.

Jeśli chodzi o konstrukcję, to „Zerwane więzi” są bardzo czytelne. To nie jest powieść, która próbuje imponować stylem. Język jest prosty, sceny są pisane tak, żeby niosły emocję, a nie popis. Dla mnie to plus, bo ja w romansach szukam płynności i wciągnięcia, a nie fajerwerków. Tempo też mi odpowiadało. Kiedy pojawiają się tajemnice, a pojawiają się, to historia nabiera sprężystości. Czułam, że coś się zbliża, że to „niewypowiedziane” w końcu się wymsknie, i to mi napędzało czytanie.

Teraz minusy, bo bez tego recenzja jest tylko laurką. Palmer ma tendencję do pewnych skrótów emocjonalnych, takich momentów, w których ja chciałabym jeszcze jedno zdanie wyjaśnienia, jedną scenę rozmowy więcej, a dostaję przeskok. Były też fragmenty, gdzie miałam ochotę powiedzieć: dobrze, już rozumiem, że oni cierpią i się mijają, teraz proszę, niech któreś wreszcie zrobi krok, a nie tylko zaciska zęby. To jednak nie zepsuło mi przyjemności, raczej jest cechą stylu autorki.

Muszę też dopisać bardzo przyziemną rzecz, która dla mnie jest częścią czytelniczego życia: dobrze, że kupiłam tę książkę w używanej wersji na tej stronie. Po pierwsze, mam satysfakcję z „uratowania” egzemplarza, który mógłby kurzyć się nie wiadomo gdzie. Po drugie, przy romansach, które pochłania się jednym tchem, używane wydanie ma w sobie coś miłego, taką miękkość. Ktoś już to czytał, ktoś też pewnie zarwał noc, a teraz ja dokładam swoją. I w tym konkretnym przypadku to był strzał w dziesiątkę, bo dostałam historię, która naprawdę zrobiła mi wieczór, a właściwie noc.

Czy polecam? Tak, i to bez zastrzeżeń dla osób, które lubią Dianę Palmer albo w ogóle lubią romanse o drugich szansach, dawnych błędach i uczuciach, które nie dają się łatwo odciąć. Jeśli ktoś nie znosi schematów gatunku, to i tak raczej nie zmieni zdania, bo Palmer pisze bardzo „w swoim stylu”. Ale jeśli jesteś po tej stronie barykady co ja, po stronie czytelniczek, które czasem chcą po prostu pięknej, wciągającej historii, to „Zerwane więzi” mają wszystko, co powinny.