Zaufanie w życiu publicznym

W książce znajdują się różnorodne eseje dotyczące istoty zaufania w kontekście społecznym, antropologicznym i psychologicznym. Władysław Zuziak bada podstawy antropologiczne zaufania, zadając pytanie, czy obecnie jesteśmy w stanie sobie nawzajem ufać. Irena Trzcieniecka-Schneider przygląda się związkom między przyjaźnią, zaufaniem a Dylematem Więźnia. Magdalena Żardecka-Nowak analizuje polityczno-prawne aspekty, które wpływają na poczucie wartości osobistej i zaufanie do innych.Witold M. Nowak omawia temat podejrzliwości, a Mariusz Makowski rozważa kwestię zaufania do siebie w kontekście teorii Nathaniela Brandena oraz etapów rozwojowych według Erika Eriksona. Piotr Bartula bada koncepcję aspołecznego „My”, a Paulina Mendeluk koncentruje się na problemie zaufania w skomercjalizowanej i konsumpcyjnej rzeczywistości społecznej.Agnieszka Łukasiewicz-Kamińska skupia się na zaufaniu w kontekście rynku usług finansowych, podczas gdy Ireneusz Koepke bada zaufanie w teorii końca historii Francisa Fukuyamy. Wojciech Bartłomiej Zieliński także odnosi się do zaufania w „krainie końca historii”. Justyna Stecko podkreśla znaczenie kultury zaufania jako fundamentu życia etycznego.Tadeusz Chrobak analizuje instytucje jako potencjalne źródło nieufności. Piotr Andryszczak zadaje pytanie, czy powinniśmy ufać bardziej człowiekowi czy państwu. Katarzyna Cikała zastanawia się nad wartością zaufania w społeczeństwie ponowoczesnym. Barbara Koc-Kozłowiec i Marek Olejniczak badają zaufanie w kontekście relacji pacjent-personel medyczny, a Antonina Sebesta podkreśla jego znaczenie w relacji lekarz-pacjent.Anna Grychtół analizuje wiarygodność reklamy farmaceutycznej, a Sylwia Zydek rozważa poziom zaufania do polskiej szkoły. Anna Marek-Bieniasz eksploruje problem zaufania wobec zagrożeń ekologicznych w świetle myśli Jana Pawła II. Krzysztof Wodniak postrzega rodzinę jako wzór zaufania społecznego w życiu publicznym, inspirowanym adhortacją apostolską "Familiaris consortio". Zbigniew Waleszczuk traktuje zaufanie jako stałą antropologiczną i podstawę solidarności według nauk Jana Pawła II.