Żarłok

Nazywano go bestią, nikt jednak nie pytał, czego pragnie naprawdę. Francja, rok 1798. W seryjnie ponurym szpitalu w Wersalu młoda zakonnica czuwała nad umierającym pacjentem, którego wyniszczone ciało z rozdętym brzuchem wydawało się nienaturalne. Legenda głosiła, że połknął złoty widelec, który teraz zagrażał jego życiu. To preludium do przerażającego życia Tarare'a, który z wiejskiego chłopca o miękkim sercu i nieposkromionym apetycie, za czasów Rewolucji Francuskiej, przemienił się w postać budzącą zarówno współczucie, jak i grozę. Marginalizowany przez otoczenie, porzucił dziecięcą niewinność, stając się niewolnikiem apetytu - fizycznego i egzystencjalnego. Pożerał jedzenie, przedmioty, zwierzęta, a pogłoski mówiły nawet o dziecku. Powieść „Żarłok” A.K. Blakemore to literacko dopracowane, mroczne dzieło historyczne, rekonstruujące życie Wielkiego Tarare’a, znanego jako „Obżartuch z Lyonu”. Blakemore z poetycką precyzją i brutalnym realizmem opisuje ciągłe łaknienie ciała i duszy, mówiąc o przemocy, miłości, odrzuceniu i przetrwaniu. To książka o głodzie w każdym sensie tego słowa, o człowieku jako ofierze i potworze. Po sukcesie „Wiedźm z Manningtree”, Blakemore powraca z prowokującą i pamiętną powieścią, oddając hołd tym, których historia marginalizowała. Kierowana do fanów Hilary Mantel i Patricka Süskinda, „Żarłok” kwestionuje granice człowieczeństwa i nie pozwala się zapomnieć. "The New York Times Book Review" określił ją jako obscenicznie piękną, gdzie każde zdanie olśniewa, a "VOGUE" nazwał ją najbardziej makabryczną i poruszającą książką roku. Z kolei "The Guardian" podkreśla liryczną siłę języka Blakemore, a "Daily Mail" porównuje jej dzieło do barokowych triumfów literackich.