Zapory wodne w Sudetach do 1945 roku

Publikacja zatytułowana *Zapory wodne w Sudetach do 1945 roku* dogłębnie analizuje historię i strukturę kluczowych budowli hydrotechnicznych, które powstały po ogromnej powodzi w 1897 roku na Śląsku. Po tym katastrofalnym wydarzeniu, Sejm Pruski przeznaczył znaczące środki finansowe, wynoszące prawie 40 milionów marek, na stworzenie zintegrowanego systemu ochrony przeciwpowodziowej dla regionu, co zostało sformalizowane ustawą z 3 lipca 1900 roku. W wyniku tego programu w latach 1903-1933 w Sudetach zbudowano ponad 20 struktur hydrotechnicznych, z których niektóre wzbogacono o zaawansowane elektrownie wodne.Najbardziej imponującą z nich była zapora w Pilchowicach, która z pojemnością 50 milionów metrów sześciennych i murami sięgającymi 62 metry była wówczas największą tego typu konstrukcją w Europie. Jej uroczystość otwarcia w 1912 roku zaszczycił obecnością cesarz Wilhelm II. Kolejnym istotnym elementem systemu był największy zbiornik retencyjny w Otmuchowie, wprowadzony do użytku w 1933 roku, który nie tylko chronił przed powodziami, ale też wspierał żeglowność na Odrze, oferując pojemność 143 milionów metrów sześciennych.Niniejsza książka bazuje na bogatych zbiorach archiwalnych zarówno z polskich, jak i niemieckich źródeł, oferując czytelnikowi liczne ilustracje oraz plany techniczne z przedwojnia i współczesności.