Zanim spłonęli żywcem. Ukraińska zbrodnia w Hucie Pieniackiej

Huta Pieniacka, przed tragicznymi wydarzeniami, była wsią złożoną z 172 gospodarstw i liczyła około tysiąca mieszkańców. W tym czasie osiedliło się tam także wielu uciekinierów z innych terenów. Wczesnym rankiem 28 lutego 1944 roku miejscowość została okrążona przez około 500-600 żołnierzy z ukraińskich formacji policyjnych SS, wspieranych przez członków UPA i okolicznych ukraińskich wieśniaków. Napastnicy przeszukiwali gospodarstwa, a mieszkańców zgromadzili w kościele i szkole znajdujących się w sercu wsi, a następnie budynki podpalili. Niemal cała społeczność Huty Pieniackiej zginęła w tej masakrze. Po latach ocalałym udało się spisać swoje wspomnienia i przekazać je swoim bliskim oraz historykom i instytucjom badawczym. Wielu z nich złożyło zeznania przed prokuratorami Instytutu Pamięci Narodowej, co przyczyniło się do stworzenia obszernej dokumentacji tej tragedii. Zebrany materiał badawczy obejmuje 100 relacji świadków oraz liczne wspomnienia, poezję i osobiste zapiski. Autor książki dotarł także do ważnych dokumentów historycznych, takich jak rozkazy wojskowe, raporty Armii Krajowej oraz fragmenty kroniki 14 Dywizji SS Galizien, a także materiałów niemieckich, ukraińskich i rosyjskich, co umożliwiło dokładne zrekonstruowanie przebiegu pacyfikacji i jej skutków. Jak podkreślił Józef Piłsudski, naród, który nie ceni swojej przeszłości, nie zasługuje na szacunek obecności i nie ma prawa do przyszłości.