Z krainy gasnącego słońca

Pierwszy tom historii operacyjnej i taktycznej IV Korpusu Pancernego SS oraz jego dowódców skupia się na mniej znanym, ale kluczowym aspekcie działań Waffen-SS podczas II wojny światowej. Waffen-SS, jako zbrojne ramię SS, rozrosło się znacząco od 1939 roku, zaczynając jako struktura czterech pułków z 20 tysiącami żołnierzy, by do końca wojny, w maju 1945, osiągnąć liczebność przekraczającą 900 tysięcy żołnierzy, rozdzielonych na 38 dywizji. Podczas gdy historie I, II i III (Germańskiego) Korpusu Pancernego SS są dobrze udokumentowane i znane, działania IV Korpusu Pancernego SS często pozostają w cieniu.IV Korpus Pancerny SS odegrał znaczącą rolę na froncie wschodnim w ostatnich latach wojny. Po raz pierwszy został zaangażowany w działania bojowe podczas obrony Warszawy pod koniec lipca 1944 roku, składając się z legendarnej 3. Dywizji Pancernej SS "Totenkopf" oraz 5. Dywizji Pancernej SS "Wiking". Korpus ten, pod przywództwem Herberta Otto Gillego, przez ostatnie 10 miesięcy wojny uczestniczył w ważnych bitwach, takich jak próba odsieczy Budapesztu, operacja "Wiosenne Przebudzenie", obrona Wiednia i ostateczny odwrót do Austrii, gdzie poddał się wojskom amerykańskim w maju 1945 roku.Dowództwo Gillego cechowało się zdolnością do utrzymania wysokiego morale i skuteczności bojowej, nawet w obliczu licznej przewagi przeciwnika. Jego korpus często angażował się w kontrowersje z dowództwem Wehrmachtu w kwestii przeprowadzania operacji wojennych. Mimo to, Korpus Gillego zyskał reputację jednego z najbardziej niezawodnych i śmiercionośnych związków taktycznych w szeregach III Rzeszy, zdolnego do efektywnego przeciwstawienia się niejednokrotnie przytłaczającym siłom wroga.