Wyżyny odwagi

Minęło dziesięć lat od chwili, gdy wojna Jom Kippur, jedna z najpoważniejszych w historii współczesnego Izraela, wybuchła. Od 1973 roku powstało wiele opracowań na temat przebiegu tamtych zmagań, lecz żadne z nich nie zostało napisane przez żołnierza bezpośrednio uczestniczącego w walkach. Na podstawie moich osobistych doświadczeń oraz doświadczeń moich towarzyszy broni stworzyłem swoje wspomnienia. Chciałem w ten sposób pokazać niezwykłą odwagę i umiejętności żołnierzy, którzy zatrzymali syryjską ofensywę na Wzgórzach Golan. Spisując te relacje, miałem przed oczami twarze żołnierzy, z którymi stawiliśmy czoła wrogowi, zwłaszcza tych, którzy polegli. Moim celem było przekazanie czytelnikom, a szczególnie pogrążonym w żałobie rodzicom, wdowom i sierotom, emocji towarzyszących nam podczas walki. Pragnąłem ujawnić rodzinom, jak ogromne poświęcenie wykazywali ich bliscy oraz jaką cenę byli gotowi zapłacić za bezpieczeństwo ojczyzny i narodu. Osoby wspierające wysiłek wojenny na froncie wewnętrznym mogą być dumne z odwagi ojców, mężów i synów walczących na linii frontu. Skupiając się na tych żołnierzach, nie byłem w stanie opisać losów całej naszej dywizji, brygady czy pozostałych 175 batalionów. Faktycznie, to historia jednego batalionu prowadzącego walki. Nie oznacza to jednak, że pomniejszam bohaterstwo innych oddziałów. Nasza brygada była doskonale przygotowana do wojny, co było zasługą dowódcy, pułkownika Awigdora "Janusza" Ben-Gala. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy udostępnili mi nagrania rozmów radiowych z sieci naszej brygady. Podobnie dziękuję tym, którzy zgodzili się podzielić swoimi wspomnieniami i emocjami z okresu walk, mimo że nie jest to łatwe. Bez ich wsparcia ta książka nie powstałaby. Generał brygady Awigdor Kahalani Nes Cijjona, Izrael, marzec 1983 r.