Wyznawcy płomienia

„Wyznawcy płomienia” mają przedziwną fabułę: po śmierci w wyniku samospalenia specjalistki od Wagnera jej narzeczony próbuje odnaleźć osoby odpowiedzialne za jej samobójstwo. W końcu trafia na kolejne ofiary i genialnych nazistowskich świrów, którzy dążą do stworzenia wyższej rasy poprzez nordyckie rytuały pogańskie związane ze śpiewami transponowanymi z oper wagnerowskich. Ofiary stają się "salamandrami", nieśmiertelnymi duchami ognia, które wymagają kolejnego rytuału, aby przybrać ludzką postać.

Masterton po raz kolejny dostarcza fabułę tak napiętą, przeplataną mocnym tłem historycznym i mniej znanymi tradycjami religijnymi. W „Wyznawcach płomieniach” opublikowanej również pod tytułem "Podpalacze ludzi", przywraca nazistowską koncepcję "rasy panów" i czystości rasowej. Następnie wprowadza XIX-wiecznego kompozytora operowego Richarda Wagnera i tysiącletnie tradycje pogańskie, zwłaszcza norweskich wikingów. W ten sposób wybrzmiewają akordy elitaryzmu i eugeniki, przypominając, że choć Rzesza się skończył, jej myśl przewodnia trwa nadal, czasem tam, gdzie się tego najmniej spodziewamy.

Książka ma słabą okładkę, która nie zachęca do kupna. Gdzieś wydawca powinien bardziej się postarać. W końcu, nie oszukujmy się, to często po okładce wybieramy książki. „Wyznawców płomienia” przeczytałem w oka mgnieniu. Książka jest naprawdę wciągająca. Tematyka III Rzeszy idealnie trafiła w moje gusta, bo historia tamtych czasów jest mi bliska. Ogólnie rzecz biorąc, jednym z problemów związanych z historiami o nazistach jest to, że fikcja nie jest w stanie uczynić ich bardziej potwornymi, niż byli w rzeczywistości, ale Mastertonowi w "Wyznawcach płomieni" się udało. Po raz kolejny powraca rasizm i plan rasy panów, ale tym razem przeplatają się one z nordyckim okultyzmem i prawdziwą czarną magią, która połączyła bohaterów tej książki z siłami, które można określić jedynie jako piekielne. Zakończenie pozostawia poczucie niedosytu i chęci przeczytania kolejnej części, której niestety nie ma. Duże wyrazy uznania dla Mastertona za wykreowanych bohaterów- zarówno Llloyda, Tony’ego i innych, których nie chce zdradzać, żeby nie psuć zabawy.

Podsumowując, powieść dostarcza dużej dawki rozrywki i ma klasyczne zagrywki autora: surowy i nadprzyrodzony seks, wyraźną przemoc (nie szukaj dalej, to powieść, w której więcej ludzi zostaje spalonych na śmierć niż w jakiejkolwiek innej powieści w historii, i to bardzo szczegółowo) i cliffhanger na końcu. Nie wiem, dlaczego Grahamowi Mastertonowi nie poświęca się więcej uwagi niż innym miernym autorom horrorów. Obecnie jestem już prawie odporny na strach płynący z książek, ale Masterton wciąż potrafi mnie przestraszyć. Nigdy nie przeczytałem niczego jego autorstwa, co nie byłoby dobrą historią, a on potrafi sprawić, że nawet najbardziej nieprawdopodobne fabuły działają i prowadzi narracje w bardzo wciągający sposób. Zdecydowanie jeden z moich ulubionych autorów.

Krótki zarys fabuły „ Wyznawców płomienia” : Kiedy narzeczona Lloyda Denmana dołącza do sekty obiecującej nieśmiertelność przez ogień, co kończy się jej samospaleniem, Denman staje do walki z sadystycznym przywódcą sekty, byłym nazistą Otto Manderem, który z pomocą swojego nowego mistrza planuje zaprowadzić rządy w Czwartej Rzeszy.

Pisarz Graham Masterton urodził się 16 stycznia 1946 r. w Edynburgu, w Szkocji. Odbył staż jako reporter prasowy i redagował brytyjski magazyn dla mężczyzn Mayfair. W wieku 24 lat został redaktorem naczelnym "Penthouse" i "Penthouse Forum". W tym czasie zaczął pisać poradniki seksualne. W 1976 r. opublikował swój pierwszy horror„Manitou”, a przez lata napisał ponad trzydzieści pięć kolejnych. Otrzymał wiele nagród, w tym nagrodę Edgara. Cała kolekcja dzieł Mastertona obejmuje ponad sto powieści, ponieważ autor nie trzyma się kurczowo jednego gatunku - thrillery, powieści historyczne, a nawet kilka bajek dla dzieci. Jego powieści zyskały ogromną popularność, a dzięki temu, że zostały przetłumaczone na 18 języków, mogą przyprawić o dreszcze ludzi na całym świecie.

To bez wątpienia jedna z moich ulubionych książek Mastertona. Uważa, że to popis jego zdolności literackich, jak również idealny pokaz ogromnej wyobraźni, która pozwala tworzyć mu historie, które w zasadzie nie mieszczą się w głowie. „Wyznawcy płomienia” mają świetnie stworzonych bohaterów (w szczególności dwunastoletni szaman), historię, która przyprawia o gęsią skórkę i wyjątkową atmosferę grozy. Pomysł łączenia historii z fikcją u Mastertona wypalił w stu procentach. Idealnie prowadził wątki i już od samego początku książki zaczynają się emocje. Mamy upalne lato w Kaliforni, w której dochodzi do „gorących” samobójstw. To wszystko jest świetnie opisane. Jak to u Mastertona, w „Wyznawcach płomienia” nie brakuje seksualnych aspektów, opisów genitaliów – zdaje sobie sprawę, że niektórych może to odpychać.

„Wyznawcy płomienia” to powieść, o której szybko nie zapomnicie. Połączenie Wagnera, III Rzeszy i kultu Salamandry to coś naprawdę oryginalnego i fascynującego, w tym sensie, że można to tak zgrabnie połączyć. Dziwie się nieco, że książka nie ma większego rozgłosu. Myślę, że Masterton zasługuje na takie samo uznanie, jak Stephen King.

Polecam nie w 100, lecz w 200 procentach. „Wyznawcy płomienia” to wybitna pozycja współczesnej literatury,

„Wyznawcy płomienia” mają przedziwną fabułę: po śmierci w wyniku samospalenia specjalistki od Wagnera jej narzeczony próbuje odnaleźć osoby odpowiedzialne za jej samobójstwo. W końcu trafia na kolejne ofiary i genialnych nazistowskich świrów, którzy dążą do stworzenia wyższej rasy poprzez nordyckie rytuały pogańskie związane ze śpiewami transponowanymi z oper wagnerowskich. Ofiary stają się "salamandrami", nieśmiertelnymi duchami ognia, które wymagają kolejnego rytuału, aby przybrać ludzką postać.

Masterton po raz kolejny dostarcza fabułę tak napiętą, przeplataną mocnym tłem historycznym i mniej znanymi tradycjami religijnymi. W „Wyznawcach płomieniach” opublikowanej również pod tytułem "Podpalacze ludzi", przywraca nazistowską koncepcję "rasy panów" i czystości rasowej. Następnie wprowadza XIX-wiecznego kompozytora operowego Richarda Wagnera i tysiącletnie tradycje pogańskie, zwłaszcza norweskich wikingów. W ten sposób wybrzmiewają akordy elitaryzmu i eugeniki, przypominając, że choć Rzesza się skończył, jej myśl przewodnia trwa nadal, czasem tam, gdzie się tego najmniej spodziewamy.

Książka ma słabą okładkę, która nie zachęca do kupna. Gdzieś wydawca powinien bardziej się postarać. W końcu, nie oszukujmy się, to często po okładce wybieramy książki. „Wyznawców płomienia” przeczytałem w oka mgnieniu. Książka jest naprawdę wciągająca. Tematyka III Rzeszy idealnie trafiła w moje gusta, bo historia tamtych czasów jest mi bliska. Ogólnie rzecz biorąc, jednym z problemów związanych z historiami o nazistach jest to, że fikcja nie jest w stanie uczynić ich bardziej potwornymi, niż byli w rzeczywistości, ale Mastertonowi w "Wyznawcach płomieni" się udało. Po raz kolejny powraca rasizm i plan rasy panów, ale tym razem przeplatają się one z nordyckim okultyzmem i prawdziwą czarną magią, która połączyła bohaterów tej książki z siłami, które można określić jedynie jako piekielne. Zakończenie pozostawia poczucie niedosytu i chęci przeczytania kolejnej części, której niestety nie ma. Duże wyrazy uznania dla Mastertona za wykreowanych bohaterów- zarówno Llloyda, Tony’ego i innych, których nie chce zdradzać, żeby nie psuć zabawy.

Podsumowując, powieść dostarcza dużej dawki rozrywki i ma klasyczne zagrywki autora: surowy i nadprzyrodzony seks, wyraźną przemoc (nie szukaj dalej, to powieść, w której więcej ludzi zostaje spalonych na śmierć niż w jakiejkolwiek innej powieści w historii, i to bardzo szczegółowo) i cliffhanger na końcu. Nie wiem, dlaczego Grahamowi Mastertonowi nie poświęca się więcej uwagi niż innym miernym autorom horrorów. Obecnie jestem już prawie odporny na strach płynący z książek, ale Masterton wciąż potrafi mnie przestraszyć. Nigdy nie przeczytałem niczego jego autorstwa, co nie byłoby dobrą historią, a on potrafi sprawić, że nawet najbardziej nieprawdopodobne fabuły działają i prowadzi narracje w bardzo wciągający sposób. Zdecydowanie jeden z moich ulubionych autorów.

Krótki zarys fabuły „ Wyznawców płomienia” : Kiedy narzeczona Lloyda Denmana dołącza do sekty obiecującej nieśmiertelność przez ogień, co kończy się jej samospaleniem, Denman staje do walki z sadystycznym przywódcą sekty, byłym nazistą Otto Manderem, który z pomocą swojego nowego mistrza planuje zaprowadzić rządy w Czwartej Rzeszy.

Pisarz Graham Masterton urodził się 16 stycznia 1946 r. w Edynburgu, w Szkocji. Odbył staż jako reporter prasowy i redagował brytyjski magazyn dla mężczyzn Mayfair. W wieku 24 lat został redaktorem naczelnym "Penthouse" i "Penthouse Forum". W tym czasie zaczął pisać poradniki seksualne. W 1976 r. opublikował swój pierwszy horror„Manitou”, a przez lata napisał ponad trzydzieści pięć kolejnych. Otrzymał wiele nagród, w tym nagrodę Edgara. Cała kolekcja dzieł Mastertona obejmuje ponad sto powieści, ponieważ autor nie trzyma się kurczowo jednego gatunku - thrillery, powieści historyczne, a nawet kilka bajek dla dzieci. Jego powieści zyskały ogromną popularność, a dzięki temu, że zostały przetłumaczone na 18 języków, mogą przyprawić o dreszcze ludzi na całym świecie.

To bez wątpienia jedna z moich ulubionych książek Mastertona. Uważa, że to popis jego zdolności literackich, jak również idealny pokaz ogromnej wyobraźni, która pozwala tworzyć mu historie, które w zasadzie nie mieszczą się w głowie. „Wyznawcy płomienia” mają świetnie stworzonych bohaterów (w szczególności dwunastoletni szaman), historię, która przyprawia o gęsią skórkę i wyjątkową atmosferę grozy. Pomysł łączenia historii z fikcją u Mastertona wypalił w stu procentach. Idealnie prowadził wątki i już od samego początku książki zaczynają się emocje. Mamy upalne lato w Kaliforni, w której dochodzi do „gorących” samobójstw. To wszystko jest świetnie opisane. Jak to u Mastertona, w „Wyznawcach płomienia” nie brakuje seksualnych aspektów, opisów genitaliów – zdaje sobie sprawę, że niektórych może to odpychać.

„Wyznawcy płomienia” to powieść, o której szybko nie zapomnicie. Połączenie Wagnera, III Rzeszy i kultu Salamandry to coś naprawdę oryginalnego i fascynującego, w tym sensie, że można to tak zgrabnie połączyć. Dziwie się nieco, że książka nie ma większego rozgłosu. Myślę, że Masterton zasługuje na takie samo uznanie, jak Stephen King.

Polecam nie w 100, lecz w 200 procentach. „Wyznawcy płomienia” to wybitna pozycja współczesnej literatury,