Wyznaję

Według „El País”, ta książka przetrwa pokolenia. Opowiada historię dwustu bohaterów na tle siedmiu wieków europejskich dziejów, obejmując cztery różne kraje. Wydarzenia są przedstawione w sposób dramatyczny, a postaci zostały zarysowane z wielką precyzją, tworząc wciągającą opowieść. Kluczowym elementem łączącym całość jest opowieść o parze skrzypiec pochodzących z XVIII wieku. Narrator, będący mistrzem w swym fachu, umiejętnie operuje szczegółami i potrafi dokonywać syntez. Rozpoczyna swoją opowieść w starym klasztorze w Hiszpanii, potem przenosi nas do Rzymu, gdzie odbywa się seminarium, a następnie wprowadza w czasy inkwizycji. Przywołuje również Berlin i Paryż. Książka pełna jest starodruków, tajemniczych klasztorów, księży i lasów, a skrzypce, będące centralnym punktem, bardziej zdają się posiadać muzyków, niż odwrotnie. Atmosfera rodem z „Imienia Róży” Eco łączy się z klimatem „Czarodziejskiej góry” Manna. „Wyznaję” to najważniejsza praca Jaume Cabré – jego opus magnum, jak pisze „El Mundo”. Powieść zaczyna się mocnym akcentem: „Dopiero wczoraj wieczorem, idąc zmoczonymi deszczem ulicami Vallcarki, zrozumiałem, że przyjście na świat w tej rodzinie było niewybaczalnym błędem”. Tym zdaniem Cabré wciąga czytelnika w głębokie studium zła, które pochłania i nie pozwala o sobie zapomnieć.