Wyrzuciła ją rzeka

Jako Słowianie mamy swoje dziedzictwo i historię, a nasi dalecy przodkowie oddawali cześć słowiańskim bogom. Dziś nie wiemy o tych wierzeniach zbyt wiele, ale dzięki coraz większej liczbie książek poruszających tę tematykę, możemy zagłębić się w fascynującą podróż do przeszłości naszych ziem. A jedną z nich jest właśnie „Wyrzuciła ją rzeka”.

Czytelnik zostaje zaproszony do dwóch równoległych czasowo światów. Pierwszy skupia się na matce i synu mieszkających w mieście, którzy przechodzą przez trudny moment w swoim życiu. Drugi to rzeczywistość tocząca się za rzeką, z dala od miejskiego zgiełku. Stara Grzelakowa otoczona lasem i polanami, w pobliżu krętej wody, nie chce zaprzyjaźnić się z nowoczesnością ani technologią. Sama nie potrafi też zdecydować czy modli się do świętych, czy do słowiańskich bóstw. Losy trojga bohaterów w zaskakujący sposób splatają się na skutek tragicznych wydarzeń, które na zawsze zmienią ich przyszłość.

Z jednej strony jest to historia pełna emocji - tak dobrze opisanych przez autorkę, że można je wręcz poczuć w sobie. Tak samo, jak przedstawione krajobrazy i wygląd starej chaty z niebieskimi okiennicami , która przywołuje skojarzenia z domami naszych dziadków i pradziadków. Jednym słowem, jest to malownicza opowieść.

Z drugiej jednak strony było tu dla mnie za mało słowiańskiego klimatu - kilkukrotne wspomnienie Wodnika, Strzygi czy Rusałki nie sprawiło, że naprawdę zanurzyłam się w mitologicznym świecie. Końcówka wyraźniej zaznacza obecność demonów, jednak żałuję, że nie zostałam zaproszona do tego świata w większym stopniu. Znacznie mocniej rozbudowany został wątek kryminalny.

Podsumowując - mimo drobnych obiekcji nie jest to zła książka. Może nie porwała mnie od pierwszej strony, ale z każdą kolejną wciągała coraz bardziej. To wzruszająca opowieść, która poruszy niejedno serce.