Wyobrażone stolice. Miasta monarchii...

Czy stolica może istnieć bez państwa i czy miasto może stać się centralnym punktem narodu przed uzyskaniem niepodległości? W książce autorstwa Łukasza Galuska opisano sytuację dziewiętnastowiecznej Europy Środkowej, gdzie narody pozbawione własnych państw rozwijały swoje "wyobrażone stolice". Miejsca takie jak Budapeszt, Bratysława, Lublana, Praga czy Zagrzeb nie pełniły jeszcze funkcji miast stołecznych na początku XIX wieku. Nie miały znaczącej roli metropolitalnej ani politycznej, ale już wtedy zaczynały być przestrzeniami, w których narodziła się nowoczesna tożsamość narodowa.Jest to historia o dążeniach, aspiracjach i symbolach związanych z tworzeniem wspólnoty. Architektura, urbanistyka oraz kultura i pamięć historyczna odgrywały kluczową rolę w budowaniu tej świadomości. W ramach wielonarodowego imperium te miasta stały się "sercami" narodów, zanim mogły zostać uznane za oficjalne stolice. Już w XIX wieku były postrzegane jako "własne" stolice poszczególnych narodów, a po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku miały niemal kompletny program stołeczny pozwalający im przejąć tę rolę. Książka pokazuje, że kwestia stołeczności wykracza poza politykę, skupiając się na wyobraźni i kulturze. Łukasz Galusek analizuje, jak miasto komunikuje narodową tożsamość i jak kształtują się "wyobrażone stolice" jako forma istnienia wspólnoty przy braku suwerenności politycznej. Miasto jako symbol odrębności staje się narzędziem budowania przestrzennego wyobrażenia narodu. "Wyobrażone stolice" to także refleksja nad tym, jak narody bez własnych państw tworzą swoje centra i jak realizują ambicje kulturowe i cywilizacyjne w warunkach politycznych, które, choć niesprzyjające, dają pewne możliwości. Porównanie pięciu miast, od prawie milionowego Budapesztu po czterdziestotysięczną Lublanę, ukazuje różnorodność dróg dochodzenia do stołeczności w imperium Habsburgów. Jest to lektura dla tych, którzy pragną zrozumieć proces kształtowania się narodów i rolę miast w tym procesie.