Wychowanie jako miłość

Książka czerpie inspirację głównie z prac Hansa-Georga Gadamera i Hannah Arendt, podejmując refleksję nad naturą wychowania oraz jego możliwymi warunkami. Autorka odchodzi od tradycyjnego postrzegania wychowania jako etapu rozwoju ludzkiego, akcentując jego związki z całym życiem człowieka. Choć nie neguje etapów życia, w których pełnimy role dzieci, a później rodziców czy nauczycieli, proponuje postrzeganie wychowania jako procesu towarzyszącego nam przez całe życie.Centralnym pytaniem tego ujęcia jest kwestia dobra, jego dostępności dla człowieka oraz możliwości jego poznania i wdrożenia. Problem polega na tym, że dobra nie można ani w pełni poznać, ani posiąść. Człowiek, dążąc do tej wartości, napotyka na własną bezradność, czasem wręcz doświadczając skrajnego ubóstwa.Koncepcja wychowania jako miłości odnajduje możliwość jego zaistnienia w dialektycznym ruchu pomiędzy dążeniem i brakiem, pomiędzy spełnieniem a niespełnieniem, w nieustannym napięciu między "tak" i "nie". Przykładem tego podejścia jest sokratejski Eros: nieustanny pielgrzym, pasjonat i poszukiwacz Dobra oraz Piękna, których nie może ostatecznie zdobyć.Gadamer zwraca uwagę na to, że dążenie to, wraz z towarzyszącą mu negatywnością, ma szczególnie twórczy sens. Uczy bowiem, że dobro, które nieustannie wymyka się nam, wymaga ciągłego zdobywania, nieustannego zadawania pytań. Jest to punkt wyjścia i jednocześnie rezultat proponowanego rozumienia fenomenu wychowania.