Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu

W swojej książce Jacek Hołub zagłębia się w temat autyzmu i tego, jak odkrycie tego spektrum wpływa na życie dorosłych. Przeprowadza rozmowy nie tylko z psychologami, ale przede wszystkim z ludźmi, którzy dowiedzieli się o swojej diagnozie w późniejszym wieku. Bohaterowie jego reportażu dzielą się swoimi wyzwaniami w codziennym życiu, w tym trudnościami w relacjach społecznych, nadwrażliwościami na bodźce oraz osobistymi potrzebami. Opowiadają również o swoich pasjach, talentach i tym, co sprawia, że czują się spokojni i szczęśliwi. Hołub zderza się z mitami i uprzedzeniami na temat autyzmu, pokazując, jak społeczne postrzeganie neuroróżnorodności ewoluuje.Poznajemy Izę, która cierpi na agorafobię i odczuwa emocje poprzez kolory, dźwięki oraz osoby, ale milknie pod wpływem stresu. Joanna czuje się niepewnie w relacjach z innymi, ale odnajduje ukojenie w staroindyjskich tekstach, będąc orientalistką i lingwistką. Diagnozę autyzmu otrzymała dopiero w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat. Damian, mimo autyzmu i niepełnosprawności intelektualnej, nie mówi, lecz występuje na scenie jako wokalista. Edyta wraz z innymi mieszkańcami ośrodka „Między Innymi” wymaga dodatkowego wsparcia, a każde z nich jest unikalne. Dominika i Grzegorz tworzą parę neuroróżnorodną – ona z autyzmem, on z ADHD. Mykie identyfikuje się jako osoba niebinarna, a Marta i Maria określają siebie jako autigender.Dorota, matka dorosłego Piotra, wierzy, że jej syn, mając autyzm i niepełnosprawność intelektualną, powinien mieć prawo do samodzielnych decyzji. Agnieszka zmaga się z lękiem, który łagodzi alkoholem, ale ceni w sobie to, co odróżnia ją od innych. Maciej z kolei pasjonuje się komunikacją miejską i marzy o wspólnym życiu z partnerką. Hołub podkreśla, jak ważne jest, aby słuchać i rozumieć osoby w spektrum autyzmu, dając im przestrzeń do wyrażania siebie. Tylko dzięki otwartości i empatii możemy budować lepsze relacje między neurotypowymi a neuroróżnorodnymi osobami.