Wspomnienia polskie. Wędrówki po Argentynie. Pisma zebrane

Kolejny tom serii dzieł zebranych Witolda Gombrowicza, przygotowywany pod kierunkiem prof. Włodzimierza Boleckiego i z honorowym patronatem Rity Gombrowicz, to "Wspomnienia polskie. Wędrówki po Argentynie". Książka ta jest połączeniem wspomnień z czasów przedwojennych, pełnej anegdot i dygresji opowieści o artystycznym życiu Warszawy oraz o ludziach, których Gombrowicz spotykał na swojej drodze. Jest istotnym dokumentem zrozumienia twórczości pisarza, mając charakter duchowej autobiografii. Krytyczne opracowanie przygotowane jest przez Macieja Urbanowskiego i Ewę Kobyłecką-Piwońską. "Wspomnienia polskie" są kluczowym źródłem informacji o dzieciństwie i młodości Gombrowicza, jego rodzinie oraz środowisku, w którym się obracał do wybuchu wojny. Książka ta daje wgląd w okoliczności powstawania jego dzieł, w tym także tych, które miały być zniszczone według jego relacji. Wpisany w książkę obraz międzywojennej Polski jest żywy, choć przedstawiony z nietypowej perspektywy. Gombrowicz interesował się bardziej prywatnymi i nieoficjalnymi aspektami życia. W efekcie dostajemy oryginalną mikrohistorię tamtych burzliwych czasów, które jawią się jako gwałtowny, niestety przerwany, krok Polski w nowoczesność. Współcześnie takie spojrzenie jest dość powszechne, ale w czasach powstawania wspomnień było unikalne. "Wędrówki po Argentynie" to tekst trudny do jednoznacznego zaklasyfikowania; łączy elementy reportażu, relacji z wydarzeń, etnograficznego opisu, a także dziennika podróży i literackiej opowieści o różnicach kulturowych. To swoista "podróż intelektualna", opisująca autentyczne przeżycia Gombrowicza w literackiej formie, definiowana przez Dorotę Kozicką w ten sposób, że dokumentarny opis podporządkowany jest ewidentnym znamionom literackości.