Wolontariat w opiece u kresu życia. Geneza, rozwój, funkcjonowanie. Możliwości optymalizacji integracji. Ku sytnezie socjopedagogicznej

Śmierć i proces umierania od zawsze stanowią wyzwanie dla ludzkości, jednocześnie inspirując różnorodne dziedziny wiedzy takie jak filozofia, teologia, a także przyczyniając się do działalności kulturotwórczej. Według Philipa Ariésa, temat ten jest jednym z centralnych motywów wielu filozoficznych systemów myślowych w historii. Teologia, niezależnie od epoki czy systemu religijnego, również podejmuje te zagadnienia w ramach eschatologicznych analiz dotyczących ostatecznego kresu ziemskiego bytowania. Przykładem tego wpływu na nauki humanistyczne i sztukę są średniowieczne podręczniki ułatwiające przygotowanie się na śmierć, znane jako ars bene moriendi.

Ostatni etap życia człowieka budzi zainteresowanie w licznych dyscyplinach akademickich, w tym w medycynie i naukach o zdrowiu. Historia pokazuje jednak, że przez pewien czas temat ten bywał marginalizowany w literaturze naukowej i badaniach. Dopiero w ostatnich dziesięcioleciach, za sprawą działań praktycznych i publikacji Elizabeth Kübler-Ross, nastąpiło odnowienie dyskusji publicznej na temat umierania. Interdyscyplinarne warsztaty, w których brali udział profesjonaliści z zakresu opieki zdrowotnej, pomocy społecznej, psychologii, pedagogiki i duszpasterstwa, odegrały kluczową rolę w przełamywaniu społecznych obaw wokół śmierci. Działania te, w połączeniu z wpływem współczesnego ruchu hospicyjnego, fundamentalnie zmieniły sposób postrzegania końca życia przez społeczeństwo.