Wojny Bushów

Historyk Stephen Tanner wnikliwie analizuje cztery kluczowe konflikty zbrojne, które zostały zapoczątkowane przez prezydentów George’a H.W. Busha i George’a W. Busha. Opis zaczyna się od inwazji na Panamę oraz Wojny w Zatoce Perskiej, podczas których Stany Zjednoczone wykorzystały swoją przewagę militarną, aby efektywnie osiągnąć cele geopolityczne, zdobywając znaczące zwycięstwa. Ojciec Bush dzięki tym działaniom umocnił pozycję USA jako lidera światowego, zarówno w aspekcie militarnym, jak i moralnym, oraz odegrał kluczową rolę w pokojowym rozpadzie Związku Radzieckiego, co jest powszechnie uznawane za największy sukces jego prezydentury. Tanner krytycznie odnosi się do działań syna Busha, zwracając uwagę na różnice w ich podejściu. Szczególnie krytykuje sposób prowadzenia wojny w Afganistanie oraz skomplikowane przygotowania do inwazji na Irak. Według autora, decyzje o podjęciu działań zbrojnych w Iraku doprowadziły do utraty międzynarodowego szacunku, zwłaszcza że nie były one bezpośrednio związane z atakami terrorystycznymi z 11 września. Tanner wskazuje na propagandowe mechanizmy, które wzbudzały strach przed rzekomą bronią masowego rażenia w Iraku, a także towarzyszyły inwazji i późniejszej okupacji. Uważa, że poprzez te działania Stany Zjednoczone odeszły od ścieżki wiodącej do prawdziwej wielkości, wplątując się w konflikt, który nieprzerwanie generuje nowych przeciwników.