Wojna polsko-rosyjska 1792 roku

Język użyty w tekście to język polski. Oto zredagowana wersja opisu:Złowieszcza niezgoda prowadzi do niewoli, gdzie ginie wszelka wolność, a same wolności stają się przedmiotem kpin. Wróg zewnętrzny chwyci za wasze rozbicie i powie: serca podzielone, czas na ich zagładę. Wielkie krainy i królestwa, które z Koroną się zjednoczyły, będą musiały się od was oderwać z powodu tejże niezgody. Zostaniecie osieroceni, niczym wdowa, wy, którzy niegdyś władali innymi narodami, a teraz będziecie pośmiewiskiem i obiektem drwin wrogów.Tak wielkimi i ostrymi słowami przemawiał Skarga na dworze Zygmunta III, kierując swoje przesłanie do zgromadzonych polskich szlachciców. Były to czasy, gdy potężna husaria odnosiła wspaniałe zwycięstwa na bitewnych polach Byczyny, Kircholmu i Kłuszyna, a królestwo cieszyło się niespotykaną potęgą. Chorągiew powiewała na Kremlu, a lenny Prusak kłaniał się na warszawskim placu przed monarchą. Na wysokościach tej potęgi Skarga, nie zwiedziony ich blaskiem, dostrzegał zapowiedzi upadku i rozkładu oraz jasno przewidywał ich przyszłość.Dwa wieki później te prorocze słowa zaczęły się urzeczywistniać. Sejm Czteroletni ożywiał państwo ledwo zauważalnym wcześniej pulsem, lecz Targowica przyniosła konający bój, a powstanie kościuszkowskie oznaczało agonię państwa. Proroctwo Skargi ziściło się na oczach pokoleń.