Wojna o smoleńsk 1613-1615

Od wieków Polska i Moskwa rywalizowały o dominację w Europie Wschodniej oraz kontrolę nad obszarami przygranicznymi nad Dźwiną i Dnieprem. Ich spór, mający korzenie zarówno religijne, jak i kulturowe, przechodził przez różne etapy. Na początku XVII wieku Polska osiągnęła szczyt swojej przewagi, co zbiegło się z kryzysem wewnętrznym Moskwy, znanym jako „Smuta”. W wyniku tego napięcia wybuchła wojna polsko-moskiewska, inicjowana przez wyprawy polskich wojsk pod dowództwem Samozwańców i wyprawę Zygmunta III na Smoleńsk. Konflikt ten można podzielić na dwa główne okresy: pierwszy, gdzie Polska miała całkowitą przewagę nad pogrążoną w chaosie Moskwą, oraz drugi, kiedy to ruch odrodzenia narodowego w Moskwie zagroził polskiej dominacji. Pomimo wysiłków takich dowódców jak Chodkiewicz i późniejszej wyprawy króla, przewaga przechyliła się na stronę Moskwy, która wybrała nowego cara. To zakończyło okres „Smuty” i umożliwiło Moskwie prowadzenie ofensywy przeciw swoim wrogom, w tym Polsce i Szwecji.Kazimierz Tyszkowski (1894–1940) był znanym polskim historykiem, specjalistą w dziedzinie historii nowożytnej Polski. Studiował we Lwowie, gdzie uzyskał doktorat i habilitację. Był bliskim współpracownikiem prof. Ludwika Finkla i aktywnym członkiem różnych organizacji naukowych, w tym Towarzystwa Historycznego i Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Podczas I wojny światowej służył w wojsku austriackim, gdzie został ciężko ranny. Od 1922 roku pracował jako kustosz w Ossolineum we Lwowie, angażując się również w działalność Polskiego Towarzystwa Historycznego i redagując prace historyczne. Szczególnie interesowały go stosunki polsko-rosyjskie w XVI i XVII wieku.