Wilcze lato

Po przeczytaniu serii o komisarzu Sebastianie Bergmanie, współtworzonej przez tego autora, Hans Rosenfeldt zaczyna sam tworzyć nową serię osadzoną w Haparandzie... “Wilcze lato” rozpoczyna cykl powieści, który z pewnością będzie koncentrował się na postaci detektyw Hannah Wester.

Powieść ta ma inny styl od poprzedniej serii Rosenfeldta, znacznie bardziej opisowy. Być może to zasługa scenerii i przedstawienia wszystkich bohaterów zaangażowanych w nową serię. Mnożenie imion, w tym nordyckich i rosyjskich, nie pomaga zbytnio w łatwym odnalezieniu się w tej powieści. Styl pisania na początku książki z nietypowymi strukturami gramatycznymi - podejrzewam, że może to być zasługa tłumacza - nie jest zbyt udany. Wszystko to przyczynia się do pozostawienia pewnego uczucia zmęczenia, które nie pozwala skupić się na początku tej lektury, a którego nie spodziewamy się znaleźć od autora, który wydał już kilka książek - być może w serii Sebastian Bergman styl został dopracowany przez Michaela Hjortha, drugiego współautora. Ale z każdą kolejną stroną, to wrażenie znika, a powieść staje się tylko lepsza  w miarę zagłębiania się w lekturę i w końcu historia przejmuje stery nad przedstawianiem postaci i scenerii.

W każdym razie jest to obiecujący start czegoś większego. Spodobała mi się postać inspektor Hannah Wester, kobiety po pięćdziesiątce, dotkniętej menopauzą, z pewnymi ograniczeniami czy niezdarnością - nie jest zbyt zwinna fizycznie, nie przechodzi testów strzeleckich - ale z wystarczającą odwagą, by wykonywać swoją pracę, i z trudnym życiem osobistym, które z pewnością nada serii ciągłość i będzie stanowić jeden z tych elementów, dla których będziemy sięgać po kolejne książki. Jej bezpośredni przełożony, Gordon, jakieś piętnaście lat młodszy, kompetentny i troskliwy szef, który dba o cały swój zespół, również jest łatwy do lubienia i stanowi zalążek bohatera, który może się wspaniale rozwinąć. Widzę, że dość dużą rolę mógłby odegrać również Morgan, kolejny z policyjnego zespołu. To idealny kolega z pracy o pewnej wrażliwości, który czepia się wszystkiego, potrafi być, gdy go potrzebujesz i umie czekać bez pytania, gdy nie masz ochoty na rozmowę.

W tym kryminale, sprawie narkotykowej jak mówi streszczenie na okładce, poznajemy Katję, profesjonalną zabójczynię wysłaną przez Rosjan. Jezus Maria, jaki ona robi bałagan i jak wiele chaotycznej energii wprowadza do tej powieści. To postać z trudną przeszłością i liczę, że jeszcze trochę będzie o niej ujawnionych szczegółów w przyszłych książkach.

“Wilcze lato” nie jest powieścią wybitną, ale jest całkiem solidnym kryminałem. Całkiem dobrze udało się mnie wciągnąć w akcję, zainteresowały mnie wątki poboczne, zachwycili bohaterowie, a powieść miała kilka twistów fabularnych, których szczerze się nie spodziewałem. Półotwarte zakończenie nie jest może najlepszym pomysłem, ale w rękach sprawnego twórcy “robi robotę”. Tak jest i w tym przypadku - Hans Rosenfeldt decydując się nie zamykać w pełni akcji, sprawił, że miałem ochotę zajrzeć do kolejnych stron… których nie było. Umieram więc teraz z pragnienia, aby wiedzieć co będzie dalej, dlatego też podwyższam ocenę do czterech gwiazdek i serdecznie polecam tę książkę!

“Wilcze lato” Hansa Rosenfeldta to szokująca, pełna napięcia, przemocy i łamiąca serce książka, której akcja rozgrywa się w i wokół Haparandy, miejscowości na północy Szwecji. Ma aspekty zarówno thrillera psychologicznego, jak i policyjnego kryminału. Policjantka Hannah Wester rozpoczyna śledztwo w sprawie śmierci wilka i jego szczenięcia. Kiedy w ich żołądkach zostają znalezione ludzkie szczątki, rozpoczynają się poszukiwania ciała. Kiedy pojawia się związek z nieudaną transakcją narkotykową po drugiej stronie granicy w Finlandii, zostaje powołana grupa zadaniowa, a wydarzenia szybko nabierają tempa.

Hannah jest główną bohaterką, ale historia opowiadana jest z wielu punktów widzenia. Hannah ma około 50 lat, czasami zbyt szybko wyciąga wnioski, ale jest nieustępliwa w swoich dociekaniach i przeżywa kilka problemów osobistych. Czytelnicy otrzymują wgląd w wiele osobistych, zawodowych i kryminalnych żyć bohaterów bez odciągania uwagi od śledztwa. W powieści jest też wiele wątków - każdy jest dobrze zarysowany, a następnie pogłębiony. “Wilcze lato” ma otwierać chyba nową serię w dorobku Hansa Rosenfeldta i osobiście jestem zaciekawiona tym, jak dalej zostanie poprowadzona ta historia. Widać, że niektóre rzeczy zostały poruszone tylko po to, aby mieć rozwinięcie w przyszłości - nie mam nic przeciwko takiemu rozwiązaniu, aczkolwiek to zawsze stanowi “bolączkę" powieści rozpoczynających cykl.

Scena początkowa przykuła moją uwagę i szybko wciągnęła mnie w śledztwo. Powieść jest przeplatana policyjnymi dochodzeniami w sprawie przestępstw, przemocy i osobistych problemów różnych postaci. Podczas gdy przejścia były nieco gwałtowne, wydawało mi się, że ta różnorodność działa całkiem dobrze. 

Fabuła jest dobrze rozwinięta, tempo szybkie, a fabuła jest pełna akcji. Jak dla mnie, nieco mnie raziło na początku takie bardzo epizodyczne pisanie - rozdziały są bardzo krótkie i szybko się kończą. Zajęło mi trochę czasu, aby przyzwyczaić się do takiego sposobu opowiadania, ale koniec końców, uważam, że działa to na korzyść tej powieści. Styl pisania oparty na żywych opisach przeniósł mnie do tego szwedzkiego miasta, podczas gdy zwroty akcji cały czas pobudzały moją ciekawość i głód wiedzy, co będzie dalej. Ta książka jest mroczna, przemyślana i trzymająca w napięciu. Czytelnicy powinni być świadomi, że jest tu kilka makabrycznych szczegółów i kilka mrożących krew w żyłach, emocjonalnych scen. Zakończenie nie było do końca tym, czego się spodziewałam.Nie, żebym była nim rozczarowana - raczej spodziewałam się czegoś bardziej łagodnego.

Podsumowując, ta książka była pełną napięcia, intensywną, wciągającą i prowokującą do myślenia podróżą do krainy skandynawskim thrillerów. Jeśli lubisz takie klimaty, to może powieść “Wilcze lato” Hansa Rosenfeldta jest skierowana właśnie do Ciebie. Jest to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałam, ale z niecierpliwością czekam na kolejne.