Wiktymologia kryminalna

W XX wieku zaczęto systematycznie badać kwestie związane z ofiarami przestępstw, co doprowadziło do nowego spojrzenia na relacje między sprawcą, ofiarą a samym czynem. Istotną rolę w tym kontekście odegrała teoria symbolicznego interakcjonizmu Georga H. Meada, która podkreślała wpływ percepcji i znaczenia przypisywanego przez partnerów interakcji na ich zachowania. W 1979 roku w Münster powstało Światowe Towarzystwo Wiktymologii, które zdobyło status konsultacyjny przy Organizacji Narodów Zjednoczonych i Radzie Europy. Wkrótce na różnych kontynentach, w tym w Australii, Brazylii, Grecji, Indiach, Japonii oraz Korei Południowej, zaczęto zakładać krajowe towarzystwa wiktymologii. Międzynarodowe sympozja, organizowane co trzy lata od 1973 roku, odbywały się w takich miastach jak Jerozolima, Boston, Münster, Tokio, Zagrzeb, Rio de Janeiro, Adelaide oraz Amsterdam.Rozwój wiktymologii nie ogranicza się tylko do Stanów Zjednoczonych i Europy, ale obejmuje również szerokie badania publikowane w Izraelu, Ameryce Centralnej i Południowej, Indiach, Australii i Japonii. Istotną rolę odgrywają publikacje naukowe, takie jak „International Review of Victimology” w USA, „Japanese Journal of Victimology”, „Victimology” w Argentynie oraz „Journal of Australasian Society of Victimology”. Europejskie prawo karne znacząco wpływa na rozwój wiktymologii kryminalnej, a w Polsce przełomowymi wydarzeniami w tej dziedzinie były ogłoszenie Polskiej Karty Praw Ofiary w 2000 roku oraz przyjęcie Krajowego Programu na Rzecz Ofiar Przestępstw, który został opracowany w 2004 roku przez Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich.