Wieczny strach przed jutrem

Spisywanie wspomnień na kartkach papieru to proces duchowego oczyszczenia, sposób na złagodzenie silnych, czasem toksycznych emocji, próbę uporania się z trudną przeszłością. Szczególnie gdy życie przepełnione było dramatycznymi wydarzeniami wojennymi i ciężkimi doświadczeniami związanymi z okupacją. Gdy codzienność toczyła walka z lękiem o swoje życie, poczuciem samotności i wyobcowania. Takie retrospektywy pomagają uwolnić się od bolesnych wspomnień i traum. Ale to nie wszystko. Jest to także cenny dar dla przyszłych pokoleń — dokumentacja minionych czasów i opowieść o ludziach, którzy, mimo że już nie żyją, zasługują na pamięć za rolę, jaką odegrali w życiu jednostki lub całej społeczności. Ludzie, którzy bezinteresownie oddawali się dla innych. Po prostu byli obecni. Książka Władysława Kaczorowskiego to taki właśnie hołd składany najbliższym — jego osobistym bohaterom, którzy z determinacją walczyli o jego lepsze jutro i starali się stworzyć dla niego jak najkorzystniejsze warunki rozwoju. To opowieść o życiu człowieka w trudnych czasach, pełnym wyzwań i negatywnych emocji, z którymi musiał się mierzyć na każdym kroku. Ucieczka myślami do miejsc rodzinnych, wspomnień dawnych tradycji i zwyczajów, które rodzina pieczołowicie pielęgnowała, stawały się dla niego nietkniętymi czasem rytuałami, przystanią szczęścia, namiastką normalności w nienormalnych czasach.