Widma z Berezwecza

Zbiór czterech opowiadań tworzy fascynujący i subtelny "kwadryptyk historyczny", który przedstawia skomplikowane losy Polaków z kresów. Teksty te z niezwykłą wrażliwością ujawniają tragedie ludzkie, wynikające z zderzenia bezwzględnego zła z codziennością. Pyta o to, jak daleko sięga ludzka wiara w opatrzność w obliczu takich doświadczeń. Po traumatycznych wydarzeniach związanych z wrześniem i październikiem 1939 roku, zimowych deportacjach, masakrze katyńskiej oficerów wiosną 1940, oraz brutalnych morderstwach w Berezweczu i Nikołajewie podczas ewakuacji więzień latem 1941, opowiadania kończą się podsumowaniem sowieckich zbrodni na Polakach z pierwszego okresu wojny.Eugeniusz Łastowski, będący autorem tych tekstów, urodził się w roku 1919 we wsi Myszki na Wileńszczyźnie. Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Zygmunta Augusta w Wilnie, zdając maturę tuż przed wybuchem wojny w 1939 roku. W tragicznych latach wojny pozostał na Wileńszczyźnie. Po wojnie pełnił funkcję podkomisarza ziemskiego w Węgorzewie, jednak za pomoc udzieloną partyzantowi z Kresów został w 1947 roku uwięziony na trzy lata. Po zwolnieniu osiedlił się na Ziemiach Zachodnich, gdzie jako klasyfikator gruntów kontynuował pracę w województwie lubuskim. Jest autorem powieści "Szumiały lasy" oraz wielu artykułów w czasopismach takich jak londyński "Orzeł Biały" czy "Fronda".