Wiatr

Czytałam „Wiatr” podczas wakacyjnego wyjazdu i chyba nie mogłam wybrać bardziej przewrotnej lektury na czas, kiedy człowiek chce odpocząć 😅 Zamiast spokojnie patrzeć na drzewa poruszające się za oknem, zaczęłam się zastanawiać, czy każdy dziwny szelest naprawdę jest tylko szelestem. Jozef Karika ma coś takiego w pisaniu, że bierze zwyczajny element krajobrazu, drogę, pusty parking, wiatr, i powoli odbiera mu całą niewinność. Nie robi tego gwałtownie. Właściwie przez długi czas można sobie tłumaczyć, że nic szczególnego się nie dzieje. Tylko że potem przestaje się to udawać. „Wiatr” trafił dokładnie w mój gust, jeśli chodzi o thrillery i historie z pogranicza grozy. Nie potrzebuję w książkach kolejnych brutalnych scen tylko po to, żeby wywołać efekt. Bardziej działa na mnie atmosfera, to niejasne napięcie pod skórą, uczucie, że coś jest nie tak, choć nikt jeszcze nie potrafi powiedzieć co. Tutaj dostałam tego sporo. Kamerka samochodowa znaleziona na parkingu staje się początkiem czegoś, co początkowo wygląda jak zwykła ciekawostka, ale szybko otwiera drzwi do dużo mroczniejszej historii. I właśnie ten motyw bardzo mi się podobał. Jedno pozornie przypadkowe znalezisko, kilka pytań, nagrania, ślady, rozmowy, a potem już człowiek razem z bohaterami chce wiedzieć więcej, nawet jeśli podświadomie czuje, że lepiej byłoby się wycofać. Wietrznica jest tu świetnie wykorzystana. Nie jako potwór, którego dostajemy podanego na tacy, lecz jako obecność. Legenda, obraz, ostrzeżenie. Kobieta w czerni, którą ktoś widział przy drodze. Coś, co pojawia się tam, gdzie wiatr robi się zbyt silny i gdzie ludzie przestają wracać do domu. Brzmi może jak opowieść zasłyszana przy ognisku, ale Karika potrafi ją tak osadzić w zwykłym świecie, że zaczyna być naprawdę nieprzyjemnie. Były momenty, gdy czytałam szybciej, dosłownie z napięciem w ciele, i nie pamiętam, kiedy ostatnio thriller wywołał u mnie aż tak fizyczną reakcję. Przyspieszony oddech, zerkanie na ciemny korytarz, potem śmiech z samej siebie, bo przecież jestem dorosłą kobietą i wiem, że to tylko książka 🙈 Ale właśnie o to chodzi. Autor dobrze wie, kiedy odpuścić i kiedy dorzucić kolejną drobną rzecz, która nie pozwala poczuć się bezpiecznie. Bardzo polubiłam też polskie wątki. Podhale nie jest tu ozdobnikiem wrzuconym na siłę, tylko częścią atmosfery całej historii. Kocham te okolice, znam ten rodzaj dróg, parkingów i krajobrazów, w których z jednej strony jest coś pięknego, a z drugiej, szczególnie kiedy robi się późno albo pogoda się zmienia, człowiek czuje się malutki. Czarny Dunajec, halny, górskie trasy, wszystko to sprawiło, że łatwiej było mi wejść w tę opowieść. Nie czytałam o abstrakcyjnym miejscu gdzieś daleko, tylko o przestrzeni, którą naprawdę mogę sobie wyobrazić. I może dlatego niektóre sceny działały aż tak mocno. Jednak nie będę udawać, że „Wiatr” zachwycił mnie w stu procentach. Końcówka mocno mnie wybiła z rytmu. Do pewnego momentu napięcie rosło bardzo dobrze, akcja miała tempo, tajemnica się zagęszczała, a ja naprawdę chciałam tylko czytać dalej. Potem pojawiły się dłuższe rozważania filozoficzne i egzystencjalne. Rozumiem zamysł, widzę, że autor chciał zostawić czytelnika z czymś więcej niż samą zagadką, ale dla mnie to zwyczajnie nie zagrało. Zamiast pogłębić klimat, zaczęło go rozmywać. Miałam wrażenie, że książka nagle zwalnia wtedy, gdy powinna uderzyć najmocniej. Ostatnie kilkadziesiąt stron czytałam już nieco inaczej, mniej z wypiekami na twarzy, bardziej z nadzieją, że finał odzyska energię wcześniejszych fragmentów. Nie odzyskał jej całkiem. Szkoda, bo gdyby zakończenie było bardziej zwarte, krótsze i nie próbowało tak intensywnie tłumaczyć czy interpretować wszystkiego, moja ocena byłaby zdecydowanie wyższa. Mimo tego nadal uważam, że warto po tę książkę sięgnąć. Nie postawiłabym jej wyżej niż „Szczelinę”, bo tam Karika mocniej mnie pochłonął i dłużej nie wypuszczał ze swojego świata, ale „Wiatr” to wciąż bardzo solidna, dobrze napisana historia z kilkoma scenami, które naprawdę potrafią zjeżyć włoski na rękach. Jest duszno, miejscami strasznie, dziwnie i bardzo wciągająco. Jeśli lubicie thrillery, w których strach rośnie powoli, a po skończeniu zaczynacie trochę inaczej patrzeć na puste drogi oraz wiatr uderzający w szyby, to zdecydowanie spróbujcie. Tylko może nie czytajcie jej samotnie w samochodzie podczas postoju na odludziu 😉📖.