W pogoni za nikim

„ W pogoni za nikim” Wojciecha Burdelaka to książka, która mnie całkowicie rozbroiła emocjonalnie. Kiedy brałam do ręki „W pogoni za Nikim”, spodziewałam się po prostu dobrego, mrocznego thrillera na wieczór, a dostałam opowieść, która wniknęła pod moją skórę i nie chce stamtąd wyjść.
Autor napisał książkę, która boli, ale też leczy. Pokazuje, że najtrudniejsza walka, jaką musimy w życiu stoczyć, to nie walka z zewnętrznym wrogiem, ale konfrontacja z samym sobą i z tym, co tak kurczowo ukrywamy przed światem. To piękna, choć mroczna lekcja empatii i zrozumienia dla ludzkich słabości.
Tajemniczy pociąg zabiera pasażerów trasą, której nie ma na żadnej mapie.
Gdy mijają kolejne stacje, za oknem dzieją się wręcz niemożliwe rzeczy. Czasem wydawało mi się to zupełnie nielogiczne, ale czytałam dalej.
Pasażerowie trochę się denerwują bo nie mogą wysiąść, a ktoś ukrywa się w cieniu.
Odkrywają że jedynym wyjściem jest zmierzenie się z własnymi błędami, sekretami z przeszłości i lękami. Kolokwialnie mówiąc to według mnie, to pociąg oczyszczenia, taka pralnia umysłu. To piękna, choć smutna opowieść o tym, jak trudno jest pogodzić się z samym sobą. Polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze prawdziwych wzruszeń, a nie tylko szybkiej rozrywki. Dla mnie to wyjątkowa lektura. Dziękuję Wydawnictwu Brda i autorowi za egzemplarz do czytelniczej uczty.