W obronie miłości

„W obronie miłości” Magdaleny Wojtkiewicz to opowieść osadzona w mrocznych realiach wojny, gdzie codzienność mieszkańców Ostrowca Świętokrzyskiego naznaczona jest strachem, niepewnością i utratą nadziei. W tych trudnych okolicznościach poznajemy Urszulę, kobietę, której życie zmienia się diametralnie w chwili spotkania z Oskarem, oficerem gestapo. Od tego momentu nic nie jest już czarno-białe, a granice między tym, co słuszne, a tym, co zakazane, zaczynają się zacierać…

Muszę przyznać, że fabuła naprawdę wciąga. To jedna z tych książek, które czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem. Emocje, napięcie i wewnętrzne rozterki bohaterów sprawiają, że trudno się oderwać. Autorka potrafi zbudować klimat i poprowadzić historię tak, by czytelnik chciał wiedzieć „co dalej”.

Jest jednak coś, co nie pozwoliło mi w pełni zanurzyć się w tej opowieści… Humanizacja postaci gestapowca i momentami wręcz jego wybielanie zapaliły mi w głowie czerwoną lampkę. Rozumiem literacką fikcję i próbę pokazania złożoności ludzkich emocji, ale w tym przypadku miałam poczucie przekroczenia pewnej granicy. To temat bardzo delikatny i moim zdaniem niebezpieczny, bo może prowadzić do zatarcia prawdy historycznej.

„W obronie miłości” to historia, która z jednej strony angażuje i porusza, a z drugiej skłania do refleksji i… dyskusji. To właśnie takie książki zostają z nami na dłużej, nawet jeśli nie ze wszystkim się zgadzamy.