W imię króla, w imię mistrza

W Roku Pańskim 1428, w czasach, gdy papieżem był Marcin V od dwunastu lat, a Władysław II Jagiełło panował już czterdzieści trzy lata, wielki mistrz zakonu krzyżackiego, Paul Bellitzer von Rusdorf, obejmował swój urząd siódmy rok, napotykamy fascynującą scenę. Z przeciwka nadciągała grupa zbrojnych najemników z Saksonii, co było widoczne po ich czarno-żółtych barwach na płaszczach. Pędzili szybko, nie zważając na miejscowych ani na dwóch krzyżaków z zakonu Najświętszej Marii Panny. Krzyżacy, zajęci własną rozmową, początkowo ignorowali nadjeżdżających jeźdźców. Jednak, gdy ci zbliżyli się na niewielką odległość, zakonicy zwrócili na nich uwagę. Rycerze z Saksonii zatrzymali się z głośnym rżeniem koni i stukotem kopyt na dystans włóczni od krzyżaków. Obserwujący tę scenę Henryk był zaskoczony. Spoglądał na krzyżaków, widząc na ich twarzach nie strach, lecz wściekłość. Jeden z nich powoli dobywał miecza, kiedy zauważył Henryka; ich spojrzenia się spotkały, a wspomnienia z przeszłości ożyły.Chociaż bitwa pod Grunwaldem w 1410 roku osłabiła krzyżaków, zakon wciąż pozostawał istotnym graczem na scenie historycznej. Kilkanaście lat później doszło do wydarzeń znanych jako "burza koronacyjna", podczas których król Zygmunt Luksemburski próbował rozdzielić unię Polski z Litwą, oferując koronę wielkiemu księciu litewskiemu Witoldowi. Powieść Jana Wernika, o której mowa, toczy się w latach 1428-1435. Opisuje ona napięte relacje między krzyżakami a Polakami, w tym szpiegowskie misje i kontrwywiadowe działania, w które zaangażowany był Związek Jaszczurczy. Narracja, pełna opisów potyczek i intryg, przypomina powieści szpiegowskie, ukazując bohaterów jako równorzędnych agentów specjalnych minionej epoki. Uatrakcyjniają ją autorskie rysunki, które pomagają czytelnikom lepiej zrozumieć atmosferę tamtych czasów.