W drodze na szachowe wyżyny

Aleksander Alechin (1892-1946) jest uważany za jednego z najwybitniejszych graczy w historii szachów. Liczne publikacje i książki opisują jego wyjątkową karierę. Alechin wyróżniał się unikalnym stylem gry, co trafnie uchwycił Richard Reti. Jego wybitne zdolności nie były jedynie darem natury, lecz także wynikiem niezwykle rozwiniętego intelektu i niestrudzonej pracowitości. Alechin nie godził się z konwencjonalnym podziałem partii szachowej na trzy etapy: debiut, grę środkową i końcówkę. W jego przekonaniu gra obejmowała jedynie dwa etapy: zmagania o zaburzenie równowagi w centrum oraz realizację tej naruszonej równowagi. Analizowanie pozycji szachowych powinno odbywać się w sposób klarowny i naturalny, podobnie jak rozwiązuje się codzienne problemy. W książce znajdują się następujące rozdziały: Pierwszy rozdział opisuje jego doświadczenia w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej w latach 1923-1924. Drugi rozdział poświęcony jest partiom rozgrywanym na ślepo. Trzecia część dotyczy turniejów, które odbyły się w 1925 roku w Paryżu i Baden-Baden. Kolejna, czwarta sekcja, opisuje turnieje z 1926 roku, takie jak te w Hastings, Scarborough i Birmingham, a piąta skupia się na wydarzeniach w Semmering i Dreźnie. Szósta część poświęcona jest jego udziałowi w Buenos Aires w 1926 roku. W siódmym rozdziale omówione są jego partie z Maxem Euwe oraz turniej w Kecskemét w 1927 roku. Finałowy rozdział jest relacją z meczu z Capablanką. Książka zawiera także listę przeciwników Alechina oraz zestawienie otwarć szachowych, które stosował.