Ukochane dziecko

Zazwyczaj jestem dość mało emocjonalną osobą, jeśli chodzi o czytanie książek czy oglądanie filmów, o których wiem, że są całkowicie fikcyjne. Jednak "Ukochane dziecko" to już trzecia lub czwarta książka w ciągu zaledwie kilku tygodni, przy której niemalże wzruszyłam się do łez, poczułam się super zaangażowana w losy bohaterów i bardzo emocjonalnie nastawiona do fabuły. Myślę, że potrzebuję krótkiej przerwy od historii o przemocy.

Mimo to, nie przegapiłabym szansy polecenia przeczytania tej książki za żadne skarby świata. Książka wciągnęła mnie całkowicie, pozostawiła mnie rozwaloną na kawałki, z chęcią, by uciec z jej szponów, a jednocześnie potrzebującą wiedzieć, że wszystko skończy się dobrze. To jedna z tych historii, które na koniec wypluwają nas jak rozwalony wrak, który nie może się pozbierać z nadmiaru emocji.

To mroczna i wręcz przerażająca historia, opowiedziana w krótkich, wartkich rozdziałach, z trzech różnych perspektyw i przez trzy pary oczu: Matthiasa, który jest ojcem Leny, Hannah, która jest córką Leny, oraz samej Leny (Jasmine).

Patrząc wstecz, moja podróż przez fabułę "Ukochanego dziecka" przebiegała w szybkim tempie i nic w tym dziwnego, bo ta książka po prostu mocno mnie pochłonęła. Od wybuchowego prologu, który natychmiast mnie wciągnął, poprzez wielowarstwową, dobrze skonstruowaną i intensywną fabułę, z dodatkowym elementem thrillera, który tylko zwiększył napięcie, aż do zakończenia, które ma tylko nutkę obietnicy na świetlaną przyszłości - jestem tą książką zachwycona.

"Ukochane dziecko" to studium bogate w ludzkie zachowania, jest tu tak wiele kwestii społecznych i moralnych poruszanych w różnym stopniu i z tak wieloma subtelnymi zwrotami akcji, zarówno w samej fabule, jak i w psychice bohaterów. Ciemna strona miłości i obsesji oraz trauma umysłów wykrzywionych nie do poznania. Moje ogólne odczucia podczas czytania były naprawdę skrajne; od ekscytacji do niepokoju, od radości do rozpaczy, ale wszystko podszyte było nadrzędnym poczuciem oburzenia i bycia całkowicie emocjonalnie wyczerpanym. Ta powieść… złamała mi serce.

Narracja i dialogi "Ukochanego dziecka" poruszały wiele trudnych kwestii, ale były napisane z wielkim mistrzostwem i doskonale oddawały charaktery postaci. Równie imponująca była dbałość o szczegóły. Było tu wiele subtelnych niuansów w narracji i dialogach, które trzymały mnie w napięciu. Hannah mogła mieć skłonność do fantazjowania i bujną wyobraźnię, a przy tak silnie emocjonalnej narracji, czasami prawie niemożliwe było wykrycie, czy coś z tego, co mówiła, było fikcją, faktem, czy też rzeczą, w którą wierzyła.

Byłam naprawdę zaangażowana we wszystkie postacie i relacje, i byłam urzeczona badaniem przez autorkę Romy Hausmann indywidualnej psychologii stojącej za każdym traumatycznym wydarzeniem.

Przeraził mnie całkowity horror psychiczny i fizyczne zniszczenie osoby porwanej i zmuszonej do przyjęcia cudzego imienia i życia, a następnie odkrycia, że jest się tylko jedną z długiej linii poprzednich "innych"! Trapiące ją przez całe życie wspomnienia i poczucie źle ulokowanej winy mogą nigdy naprawdę się nie zagoić. Chociaż terapia może pomóc w PTSD, ale czy będzie mogła żyć kiedykolwiek “normalnie”?

Do wszystkiego doprowadziła odrażająca deprawacja jednej osoby, której spojrzenie na świat było tak wypaczone, a umysł tak obłąkany, że tracąc jedną rodzinę w bezsensowny sposób, decyduje, że to się już nigdy nie powtórzy, bez względu na koszty.

I wreszcie centralna dla całej fabuły dwójka dzieci, które ucierpiały najbardziej. Moje serce pękło na myśl o życiu, jakiego zaznały. Im musiało się wydawać, że ci sami ludzie, którzy rzekomo chcieli pomóc, byli tymi, którzy wyrywali serce z ich rodziny. Jedynej jaką znali. Wszystko, co działo się w ich młodym życiu było zupełnie normalne dla dzieci, które świat zewnętrzny mogły sobie tylko wyobrazić. Ich droga powrotu do zdrowia będzie długa, przerażająca i traumatyczna, a kto wie, jakie urazy utrwalą się w tych młodych, wrażliwych umysłach.

Genialna powieść, pełna serca i uczuć i jednocześnie przerażający thriller zaglądający w najciemniejsze zakamarki umysłu. Polecam.

Ta książka całkowicie mnie porwała. "Ukochane dziecko" autorstwa Romy Hausmann to niesamowicie wciągająca powieść od początku do końca.

Mimo, że wyłapałem prawie wszystkie zwroty akcji, bo nie ma nic co by mnie zaskoczyło, to "Ukochane dziecko" jest i tak szalenie wciągającą lekturą. Przeczytanie książki naprawdę nie zajęło mi wiele czasu, ale każda strona była wypełniona naprawdę dobrą powieścią. Narracja prowadzona jest trzema głosami: porwanej kobiety Leny, jej córki Hanny i Matthiasa ojca Leny. Trzy tragedie oraz trzy ofiary zostają połączone przez jedno porwanie. 

Historia opowiada o matce i dwójce jej dzieci żyjących w odosobnieniu, dopóki nie kobieta ucieka ze swoją córką. Lena przeżywa wypadek i wraz z córką trafia do szpitala. Następnie poprzez jej punkt widzenia i punkt widzenia małej dziewczynki otrzymujemy wgląd w chorą, brutalną i niepokojącą sprawę otaczającą rodzinę, która mieszkała w chacie, gdzie ojciec przetrzymywał Lenę i jej dzieci w niewoli i żelazną ręką narzucał ustalone przez siebie zasady.

Książka trzymała mnie w napięciu ze względu na krótkie rozdziały i niesamowitą fabułę, która co prawda przypominała mi z początku "Pokój" powieść autorstwa Emmy Donoghue, ale obie historie mają niewiele ze sobą wspólnego, dzielą tylko odrobinę pierwotnego założenia. "Ukochane dziecko" jest historią dużo ostrzejszą i bardziej przerażającą niż "Pokój".

Tutaj poprzez "Lenę" będziemy wraz z bohaterką stopniowo przypominać sobie dni spędzone w tej chacie z porywaczem i jej dziećmi i wierzcie mi, udręka, jaką przeżywamy wraz z bohaterką była dla mnie wręcz nie do zniesienia. Jej kryzys tożsamości, stres pourazowy, trauma, nieufność i późniejsze cofanie się do wydarzeń sprawiają, że jest to dla mnie najlepiej skonstruowana psychologicznie postać.

Punkt widzenia Hannah, małej dziewczynki, jest równie ciekawy i dziwny, o naturze z pogranicza zła. Jest też mocno niepokojący, jak wydarzenia, które miały miejsce, oraz środowisko, w którym rosła i rozwijała się (cztery ściany, brak okien i zamknięte drzwi). Doprowadza to dziewczynkę do potwornej normalizacji zachowań, które mają tam miejsce. Ma w sobie wiele moralnej dwuznaczności i pokręconego znaczenia miłości i rodziny. Jej historia to kawałki przypominające przerażające puzzle.

Być może trzecia perspektywa jest tą, która najmniej przypadła mi do gustu, ponieważ podąża za Matthiasem (ojcem Leny). Pokazuje nam jak to jest żyć w ciągłym niepokoju związanym z zaginięciem bliskiej osoby, a także ukazuje udrękę bycia nękanym przez media, które nieustannie manipulują informacjami. Niewątpliwie odgrywa też kluczową rolę w sprawie i służy zwiększeniu napięcia, bo odrywa nas od tego, co nas interesuje: punktów widzenia pozostałych dwóch głównych bohaterów.

Moja ocena to pięć gwiazdek, bo nie chciałem przestać czytać, dopóki nie odkryłem wszystkiego i nie dowiedziałam się, co kryje się głęboko w zakamarkach tej tajemniczej fabuły. O ile na początku wszystko było dla mnie jasne, to od połowy siedziałem jak na szpilkach chcąc wiedzieć wszystko, a głównie poznać tożsamość porywacza. Więc tak, warto przeczytać "Ukochane dziecko" Romy Hausmann, dla dreszczyku emocji i niepokoju, choć finałowa konfrontacja nie przypadła mi do gustu względu na to jak szybko jest zainicjowana, to epilog, rekompensuje wszystko i efektownie oraz satysfakcjonująco zamyka wszystkie wątki.