Tupcio Chrupcio 15 Nowy samochodzik

Tupcio Chrupcio to opowieść o wesołej myszce, której życie toczy się w rodzinnym domu, położonym gdzieś na skraju lasu i łąki. Tytułowy bohater mieszka tam wraz ze swoimi rodzicami oraz młodszą siostrą Mysią, a częstymi gośćmi w domu Państwa Chrupciów są m.in. dziadkowie, których towarzystwo Tupcio oczywiście bardzo lubi. Tupcio nie jest typowym, wyidealizowanym bohaterek bajek dla dzieci, zamiast tego autorka, Eliza Piotrowska, przedstawia nam spersonifikowaną postać każdego dziecka w wieku przedszkolnym. Inaczej mówiąc, Tupcio miewa lepsze i gorsze dni, czasami się obraza bez powodu, czasami też nie chce jeść albo nie może zasnąć, a cała magia książek Elizy Piotrowskiej polega na przegadaniu z naszym maluchem drogi, jaką pokonał Tupcio w zrozumieniu morału opowiedzianej historii ?.  

Nie pamiętam dokładnie, kiedy Tupcio zawitał w nasze progi, ale zgaduje, że było to początkiem tegorocznej wiosny. Mój synek kończył wtedy pierwszy rok życia i był to czas, kiedy mieliśmy mnóstwo bajek w domu i po jakimś czasie zaczęłam je przeglądać. Szukałam w nich pozytywnych postaw wobec przygotowań do rozpoczęcia okresu przedszkolnego mojego dziecka. Wśród wielu interesujących propozycji dla najmłodszych, większość bajek stanowiły kolorowe i wciągające opowieści, jednak tylko niewielka część książeczek związana była bezpośrednio z etapem porzucania pieluszki, wątpliwościami wobec obiadowych smaków czy rozwiązywaniem konfliktów z rodzeństwem. Dzieci w pierwszych kilkunastu miesiącach swojego życia w pierwszej kolejności uczą się poprzez naśladowanie rodziców czy dziadków, nauka związana jest także z podpatrywaniem rodzeństwa czy nawet ulubionych postaci z bajek. Wykorzystałam ten fakt i podsunęłam Tupcia do samodzielnego przeglądania mojego synkowi i szybko okazało się, że mysi bohater rzeczywiście ma w sobie coś intrygującego — przedstawiona przez Elizę Piotrowską historia zachwyca prostym, nieskomplikowanym językiem, przyciągającym wzrok ilustracjami oraz solidnym wykonaniem  książki.  

W książce „Tupcio Chrupcio. Ja się nie boję” tytułowy bohater miewał spore trudności z zaśnięciem. Myszka nie mogła położyć się i spokojne zasnąć, bo ciągle ją coś rozpraszało: a to samochód za oknem, a to odgłos ptaków, czy światło księżyca. Wszystko to sprawiało, że Tupcio całą noc denerwował się i w końcu wszystkich w domu pobudził. Podobnie rzecz wyglądała u nas, kiedy synek spędzał czas w swoim pokoju i też nie mógł się przyzwyczaić do spania samemu i jeszcze w ciemności. Kwestia nawyków i przyzwyczajeń okazała się skomplikowana w przezwyciężeniu, niemniej zauważyłam, że kiedy synek przekonał się, że jego ulubiony bohater bajki mierzy się z podobnymi wyzwaniami i świetnie sobie radzi, stanowiło to ważny krok w kierunku uspokojenia mojego dziecka. Oczywiście historia sama w sobie jest w oczach dzieci interesująca, jednak jej największą wartość polega na jej przegadaniu z maluchem. Eliza Piotrowska dużą uwagę w swojej narracji przywiązuje do rozmowy Tupcia z jego rodzicami, którzy nie denerwują się i nie unoszą, kiedy maluchowi coś nie wyjdzie, ale wydają się cudownie cierpliwi i wyrozumiali dla swojej myszki. Do interakcji z dzieckiem zachęcają pytania umieszczone na pierwszej stronie każdej z książek przedstawiającej przygody Tupcia Chrupcia. Z jednej strony mają one służyć weryfikowaniu, jak nasze dziecko zrozumiało przesłanie przeczytanej opowieści, z drugiej jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby je rozszerzyć i na ich podstawie rozwiać wszystkie wątpliwości i obawy, jakie dziecko nosi w głowie w obliczu nowych wyzwań, jak chociażby wspomniane spanie bez włączonej lampki. Wcześniej czy później ten etap i tak musi nadejść, a najważniejszym wydaje się umocnić dziecko w przekonaniu, że jest bezpieczne i obok są rodzice, na których może zawsze liczyć. Takie wrażenie wywołują rozmowy Tupcia Chrupcia z jego rodzicami i takie samo przekonanie chce, aby moje dziecko rozwijało w sobie w kolejnych latach beztroskiego dzieciństwa ?.  

Walor edukacyjny bajek z Tupciem Chrupciem jest oczywisty, jednak książki z Tupciem Chrupciem są w taki sposób przemyślane, aby jednocześnie dostarczały rozrywkę i rozwijały dziecko. Przedszkolaki jak wiadomo, uwielbiają piękne ilustracje, a tych nie brakuje w książkach Elizy Piotrowskiej. W ich tworzenie odpowiedzialny jest Marco Campanella, włoski grafik, specjalizujący się od lat w twórczości dla najmłodszych czytelników. Obrazki w książkach z Tupciem Chrupciem są malowane jak gdyby pastelową kredką, nie rozpraszają uwagi dziecka podczas czytania, a ich delikatna tonacja wywołuje przytulne skojarzenia. Campanella nie miał łatwego zadania, świat Tupcia Chrupcia jest, choć dotyczy mysiej rodziny, to jednak został mocno spersonifikowany. Włoski grafik od czasu do czasu odchodzi od tych założeń i wplata w swoje ilustracje fascynujące szczegóły, które nadają prawdziwie baśniowy charakter całej historii. Dla przykładu większość przedmiotów w książkach z Tupciem Chrupciem przypominają te znane z naszej codzienności, pojawia się jednak chociażby łupina dla orzecha, gdzie mała Mysia ma swoją kołyskę. Odszukiwanie takich perełek to dobra zabawa w oczach mojego synka ?  

Jeśli chodzi o format książki, to jest on sporych rozmiarów i ułatwia trzymanie bajek przez najmłodszych czytelników. Publikacje zawierają 24 strony i są one ze sobą mocno zszyte. Do tej pory nie zdarzyło nam się, aby książki miały powyrywane strony albo uległy jakimś uszkodzeniom, mimo że parę razy spadły wieczorem z łóżka. Wydawnictwo Wilga solidnie wydaje swoje bajki ?.  

Wybieramy się w przyszłym tygodniu do dziadków, moje dzieciaki już się nie mogą doczekać, a ja od kilku dni przygotowuje niezbędne rzeczy. Przez poprzednie miesiące, kiedy pogoda sprzyjała i na podwórku czekało mnóstwo zabaw, nie było konieczności brania pod uwagę aury za oknem, aktualnie jednak przyszła jesień, a deszczowe dni i mroźne noce dały mi do myślenia w tym zakresie. Dziś przyszedł do nas pan kurier, a wśród książeczek — niespodzianek największe oczekiwania związane są z „Misią i jej małymi pacjentami” oraz przygodami Tupcia Chrupcia ?.  

Córka uwielbia książki z „Misią i jej małymi pacjentami” - dziewczynka prowadzi schronisko dla swoich przyjaciół, nazwała je  „Leśnym Przytuliskiem”. Aniela Cholewińska-Szkolik przedstawia znakomity pomysł na swoją serię, nawiązując do najlepszych wzorców z dawnych lat, gdy dr Dolittle podróżował przez świat i pomagał zwierzątkom dojść do formy. Korzystamy z tej bajki przede wszystkim jako znakomitej opowieści na dobranoc, przy której moje pociechy lubią zasypiać. Młodszy synek skończył we wrześniu pierwszy rok życia i szukałam bajek, które ułatwią mu odnalezienie się w tym niełatwym czasie. Pojawia się wyzwanie pożegnania z pieluszką, rosną powoli pierwsze ząbki, dziecko zaczyna też bardziej samodzielnie funkcjonować w zakresie wyboru posiłków czy swoich wieczornych, łazienkowych rytuałów. Bajki edukacyjne znakomicie potrafią przygotować dziecko na nowe wyzwania, jednak nie zastąpią rodzica u boku malucha, zwłaszcza w zakresie oferowanej miłości, wsparcia i zrozumienia. Ponadto każde dziecko ma swój własny czas, który określa gotowość na nowe etapu w życiu, presja czy naciskanie dziecka w tym zakresie może przynieść jedynie odwrotne skutki. Dlaczego zatem czytanie Tupcia Chrupcia oceniam jako korzystne dla rozwoju mojego synka? Kiedy czytałam mu bajki takie jak „Tupcio Chrupcio. Zegnaj pieluszko” albo „Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby”, miałam poczucie, że otwieram przed moim dzieckiem możliwości, z których skorzysta, kiedy tylko będzie gotowe. Do pożegnania z pieluszką zbieraliśmy się dwa tygodnie, wcześniej sporo czytałam bajek w tym zakresie i rozmawiałam z moim dzieckiem. Wydaje się również, że pomocna okazała się obecność starszej córeczki. Dzieci w najmłodszych latach uwielbiają naśladować innych, zwłaszcza dzieci i taki wzorzec w domu w postaci starszego rodzeństwa okazał się cennym wsparciem ?.  

Z kolei po książkę „Tupcio Chrupcio. Umiem się dzielić” sięgnęłam, aby przepracować z moim synkiem temat bliski każdemu przedszkolakowi, czyli... ulubione zabawki. Sama miałam ulubionego misia z dzieciństwa i nawet dziś mam przed oczami jak wyglądał, ale nie pamiętam zupełnie, żebym miała go tylko dla siebie i nawet nie pozwalała innym na zabawę. A takie postawy często widuje obecnie na placu zabaw, z czego to wynika? Nie wiem, ale podobne zachowanie prezentuje Tupcio Chrupcio we wspomnianej wyżej historii, gdy tytułowy bohater woli pozostać w koncie sam jedynie w towarzystwie swojej ulubionej koparki i misia Teddiego. Szybko jednak okazuje się, że zabawa w pojedynkę nie niesie ze sobą tylu atrakcji, a mała myszka, widząc, jak jej koledzy razem grają w piłkę i znakomicie się bawią od razu zrozumiała, że jej zachowanie raczej nie zjedna jej przyjaciół. Podobnie podeszłam moją młodszą latorośl, która z wielką przyjemnością lubi rozrzucać zabawki starszej córki, za to niechętnie dzieli się swoimi. Synek jest wciąż za mały na poważne rozmowy o empatii wobec innych, jednak przekaz bajki znów znakomicie się sprawdził i przyniósł pożądane efekty! ?  

Autorką książek  o przygodach Tupcia Chrupcia jest Eliza Piotrowska. Polska autorka od lat jest obecna na rynku literatury dla dzieci, widać jej doświadczenie w tworzeniu treści dla najmłodszych czytelników. Pomysł na małą myszkę, która mieszka gdzieś na skraju lasu ze swoimi rodzicami i mierzy się z typowymi wyzwaniami dla wieku przedszkolnego. Tupcio Chrupcio cieszy się zainteresowaniem najmłodszych czytelników od wielu lat. Jest to o tyle ciekawe, że bajki dla dzieci cieszą się raczej sezonowym zainteresowaniem ze strony dzieci i rodziców, tymczasem Tupcio od kilu już lat stanowi jednego z najchętniej wybieranych, książkowych bohaterów. Eliza Piotrowska współpracuje z wydawnictwem Wilga i pomysł, aby wydawać książki w ramach akcji „Wychowanie przez czytanie”, okazał się strzałem w dziesiątkę. Na pierwszej stronie każdej z książek widoczny jest zestaw przykładowych pytań, które w założeniu autorki mają służyć rodzicom w nawiązaniu relacji z dzieckiem. Można te pytania śmiało poszerzyć, ważne, aby dać dziecko sposobność do przedstawienia swojego zdania i opowiedzenia swoimi słowami, jak zachował się Tupcio i jaka nauka płynie z całej historii ?.  

Książki Elizy Piotrowskiej nie są przesadnie długie, liczą sobie 24 strony, które pozostają ze sobą mocno zszyte nawet po kilku upadkach książki, co w towarzystwie dziecka jest rzeczą niemal pewną. Twarda oprawa okładki czyni ją odporną na mechaniczne uszkodzenia, sprzyja też przetarciu, zanim dziecko weźmie książkę do swoich rączek. Każda z książeczek ma inną szatę graficzną, co można z powodzeniem wykorzystać do nauki kolorów.

Na koniec dodam jeszcze, że spora czcionka, jaką opisana została historia Tupcia Chrupcia okaże się przydatna dla dzieci, które rozpoczynają naukę czytania, albo dziadków, którzy w tej nauce swoim wnukom chcą pomoc ?.