Tryumf Powszechnej Gnozy

Religia pełna pocieszenia i oczyszczenia, istniejąca od zarania dziejów, sięga czasów, gdy ból i cierpienie były nieodłącznym elementem życia. Jeszcze zanim pojawił się Chrystus, jej wpływ dało się odczuć wśród indyjskich braminów, perskich magów, esseńczyków w Judei, a także w filozofiach Pitagorasa i Platona w Grecji. Po Chrystusie, idee Platona i mądrość Pitagorasa zostały przyswojone przez gnostyków, takich jak Walentyn i Bazylides z Aleksandrii, którzy byli znamienitymi przedstawicielami tej myśli. Wschód zachował dziewiczy blask tego ruchu, czerpiąc inspirację z Aleksandrii i odrzucając neoplatonizm, mitologie oraz aspekty tradycyjne związane z Orfeuszem, Homerem i bóstwami olimpijskimi, by odnaleźć łączność z Chrystusem za pośrednictwem nauk Jana. Ta czysta forma Gnozy odcina się od Eonów i Abraxasa, a także od zniekształconych symboli i kabalistycznej numerologii. W swej istocie gnostycka, lecz odrzucająca starożytne izraelskie pisma i ewangelie oparte na myśli żydowskiej, nie przyjęła ona elementów ustanowionych podczas Soboru Nicejskiego w 325 roku, ani symboli i praktyk chrześcijańskich z czasów Konstantyna, ani przepychu pogańskiej teokracji rzymskiej. Rozdzielając się od głównego nurtu chrześcijaństwa, religia ta skupiła się na naukach Jana, budując prawdziwe chrześcijaństwo na fundamencie nauki Parakleta.