Trochę szczęścia. Dziesięć lat łagru i zesłania 1945–1955

Jako szesnastolatek Tadeusz Bukowy zostaje zatrzymany przez Sowietów i zmuszony do przeżycia przerażających doświadczeń w więzieniach, koloniach karnych dla nieletnich oraz obozach pracy na obszarach Uralu i Kazachstanu. Na dodatek, jest zmuszony do osiedlenia się w trudnych warunkach Kraju Krasnojarskiego. Jego wspomnienia stanowią niezwykle cenny dokument, ukazujący brutalność sowieckiego systemu represji, wyczerpującą pracę oraz skomplikowane relacje społeczne w więzieniach oraz obozach. Pomimo tych przeciwności, przez dekadę spędzoną w Związku Radzieckim Bukowy nie traci nadziei i głębokiej wiary w ludzką dobroć.