To nie rzeka

Na gorącym, dusznym popołudniu Enero i El Negro spędzają czas na połowach ryb. Towarzyszy im Tilo, nastoletni syn ich przyjaciela, który przed laty zginął w tej samej rzece. Mężczyźni nie tylko łowią ryby, ale także oddają się rozmowom i degustacji wina, próbując zapomnieć o traumach przeszłości. Wokół nich rozciąga się natura, pełna własnych, tajemniczych praw. Miejscowi spoglądają na tę trójkę z nieufnością. Po walce z płaszczką, cierpliwość Enero się kończy — wyciąga rewolwer, celuje w wodę i strzela. Gdy wracają do obozowiska, przewlekają żyłkę przez oczodoły martwej ryby i wieszają ją na drzewie, by zgnicie zwłok przyciągnęło uwagę lokalnej społeczności, budząc jej rosnący gniew. Napięcie wydaje się nieuchronne…Literackie mistrzostwo przejawia się w retrospekcjach i pomniejszych scenach, które nadają głębi całej opowieści. Opisy przeszłości, pełne siostrzanych więzi, miłości, zazdrości i młodzieńczych chwil szczęścia, oplatają całą historię niczym pnącza. Annie Proulx nazywa tę narrację literacką wirtuozerią, podczas gdy Publishers Weekly podkreśla, że książka Selvy Almady pozostawia ślad w umyśle niczym sen. Jury Nagrody Bookera utożsamia powieść z wyjątkowym obrazem życia na wsi w Argentynie, podkreślając zniewalający styl autorki.