To nie było na zawsze

„To nie było na zawsze” Gabrieli Gargaś to poruszająca opowieść o ludziach, których wojna naznaczyła na całe życie. Łucja jest jedną z dzieci dotkniętych tragicznymi wydarzeniami związanymi z wysiedleniami na Zamojszczyźnie. Dziewczynka zostaje odebrana rodzinie podczas brutalnej akcji wymierzonej w mieszkańców regionu i trafia do transportu dzieci. To właśnie w tych dramatycznych okolicznościach jej los splata się z losem Janka. Choć ich spotkanie trwa krótko, pozostaje w pamięci obojga i staje się wspomnieniem, do którego wracają po latach.

Ich drogi ponownie się przecinają w odbudowującej się Warszawie. Miasto powoli podnosi się z ruin, a oni próbują odnaleźć swoje miejsce w nowej rzeczywistości. Choć czas minął, uczucia i wspomnienia nie zniknęły. Autorka w niezwykle emocjonalny sposób pokazuje, że niektóre relacje pozostają w sercu niezależnie od upływu lat.

To jednak nie jest wyłącznie historia miłosna. W tle pojawiają się trudne wybory, moralne dylematy oraz pytania o odpowiedzialność za drugiego człowieka. Dużą rolę odgrywa także postać Zuzanny, kobiety nieprzewidywalnej, targanej skrajnymi emocjami i coraz bardziej pogrążającej się w swoich obsesjach. Jej zachowanie budzi niepokój i znacząco wpływa na losy pozostałych bohaterów, dodając historii napięcia oraz dramatyzmu. Gabriela Gargaś nie przedstawia świata w czarno-białych barwach, ponieważ bohaterowie są pełni wad, lęków i rozterek, przez co wydają się bardzo autentyczni.

„To nie było na zawsze” to książka o miłości, stracie, nadziei i próbie odnalezienia szczęścia mimo bolesnych doświadczeń. To historia, która pokazuje, że przeszłość potrafi wpływać na nasze decyzje nawet wiele lat później, a niektóre rany goją się znacznie dłużej, niż moglibyśmy przypuszczać.

Hej mole książkowe 😘📖
Dzisiaj wstawiam wam przedpremierowo recenzję 😊
Współpraca recenzencka z @wydawnictwofilia - dziękuję za egzemplarz do recenzji 😊

"To nie było na zawsze" autorstwa @gabriela_gargas - to historia o walce, przetrwaniu oraz miłości.
To historia w której poznajemy Łucję i Janka. Dzieci którzy w czasie wojny zostali wystawieni na trudy życia. Marzyli o tym żeby wszystko wróciło do czasów z przed wojny. Pewnego dnia w zawirowaniach wojny los ich rozdziela, ale Janek składa Łucji obietnicę że pewnego dnia ją odnajdzie. Po kilku latach drogi Łucji i Janka znowu się krzyżują. Zaczyna rodzić się między nimi uczucie, które napotyka po drodze trudności.
Czy Łucja i Janek będą razem?
Czy los zacznie sprzyjać?

Autorka przenosi nas w opowieść o trudnych czasach z jakimi musieli się zmierzyć bohaterowie. Autorka pokazuje nam jak tęsknota daje odczuć człowiekowi swoją obecność, za rzeczami które trudno odbudować.

Jest to moje kolejne spotkanie z piórem autorki. Książka od samego początku spowodowała że łzy mi płyneły. Zostałam wciągnięta w historię Łucji i Janka, którzy mieli bardzo trudne życie. Nie mogłam uwierzyć że dzieci mogą być aż tak bardzo doświadczone przez życie. Bardzo przeżywałam ich historię, aż po prostu się popłakałam. Nawet gdy minęło kilka lat i jak ponownie Łucja i Janek się spotkali to też poleciała nie jedna łza. Śledziłam ich historię z dużym zaciekawieniem. Zastanawiałam się czy los trochę im odpuści, bo i tak już swoje przeżyli. Ale jak potoczą się dalsze losy bohaterów to już musicie się sami przekonać. Ja wiem, że ta historia zostanie ze mną na długo. Jeśli lubicie książki o trudnych wyborach, emocjonalne oraz dające do myślenia to polecam sięgnąć po tą książkę. Na pewno się nie zawiedziecie.

Ps. Przy czytaniu polecam mieć przy sobie chusteczki 😊