To czego o mnie nie wiesz

Najpierw powiem coś totalnie powierzchownego, ale szczerze: okładka kompletnie mnie nie przekonywała. Gdybym miała oceniać tę książkę tylko po tym, co widzę z zewnątrz, pewnie długo bym po nią nie sięgnęła. Na szczęście środek nadrabia wszystko, bo „To, czego o mnie nie wiesz” okazało się historią dużo lepszą i bardziej emocjonalną, niż się spodziewałam. Myślałam, że dostanę po prostu romans drugiej szansy, dość przewidywalny, może trochę nostalgiczny. A dostałam opowieść o uczuciu, które niby zostało kiedyś zagłuszone, ale tak naprawdę nigdy nie zniknęło. To nie jest historia oparta na wielkich zwrotach akcji. Bardziej na tym, jak przeszłość wraca dokładnie wtedy, gdy człowiek myślał, że już ma nad nią kontrolę. Dahlia mnie ciekawiła, ale nie była bohaterką, którą polubiłam od razu. Czasami strasznie mnie irytowała i miałam ochotę nią potrząsnąć. Z drugiej strony właśnie przez to wydawała się prawdziwa. Jest zraniona, pełna poczucia winy i tak przywiązana do dawnych błędów, że sama utrudnia sobie ruszenie dalej. To momentami męczyło, ale też miało sens. Michael wypadł dla mnie bardzo dobrze. Łatwo było zrobić z niego zbyt idealnego faceta z przeszłości, a tutaj na szczęście ma własny ciężar i własne emocje. Najbardziej kupiło mnie to, że jego uczucie do Dahlii nie wyglądało jak sentyment, tylko jak coś naprawdę głębokiego i niedomkniętego. Dzięki temu ich wspólne sceny miały dużo napięcia. Bardzo podobało mi się też to, że ta książka nie skupia się wyłącznie na romansie. Powrót Dahlii do Bostonu to nie tylko spotkanie z dawną miłością, ale też konfrontacja z rodziną, z bólem i z decyzjami, które kiedyś wydawały się jedynym wyjściem. Lubię, kiedy romans ma jeszcze drugie dno i tutaj zdecydowanie je czuć. Young pisze lekko i bardzo przystępnie, więc książkę czyta się szybko, ale pod tą lekkością jest sporo emocji. Są rodzinne napięcia, żal, niewygodne wspomnienia, a obok tego klimat Hartwell, który naprawdę robi swoje. To nadmorskie miasteczko daje tej historii dużo uroku i sprawia, że wszystko wydaje się bardziej żywe.

Nie wszystko mi tu pasowało. Największy problem miałam właśnie z Dahlią, bo chwilami autorka trochę za długo trzyma ją w tym samym miejscu emocjonalnym. Chciałam, żeby szybciej ruszyła do przodu. Ale nawet wtedy nie miałam ochoty odkładać książki, bo wciąż byłam ciekawa, co będzie dalej. Ostatecznie to bardzo udane połączenie lekkiego romansu i rodzinnego dramatu. Nieidealne, ale wciągające, emocjonalne i napisane tak, że naprawdę chce się zostać z tymi bohaterami dłużej. I właśnie dlatego, mimo mojego marudzenia na okładkę, po skończeniu miałam ochotę od razu sięgnąć po kolejny tom.