To, czego o mnie nie wiesz

Mam rodzaj kaca książkowego, który nie polega na płaczu w poduszkę, tylko na takim dziwnym ucisku, bo człowiek przez pół książki chciał potrząsnąć bohaterami, a przez drugie pół ich przytulić. I chyba właśnie dlatego ta historia mi siadła. Nie dlatego, że była idealna, tylko dlatego, że nie była obojętna ani przez moment. Najmocniejsza rzecz? Emocje, ale nie takie plastikowe, tylko takie zalegające. Tu wszystko jest zbudowane na tym, co niewypowiedziane, przemilczane, źle zrozumiane i noszone za długo w środku. Dahlia i Michael to nie jest para, która ma być po prostu „hot”. Oni mają razem całą przeszłość, cały bagaż i naprawdę to czuć. Między nimi nie ma zwykłego romansowego napięcia, tylko takie wrażenie, że każde spotkanie od razu odpala stare rany. I to mi się bardzo podobało, bo przez to książka miała ciężar.

Dahlia… no tu mam mieszane uczucia, ale takie dobre mieszane. Nie polubiłam jej od razu w prosty sposób. Momentami mnie męczyła, bo jej odruchem na wszystko jest ucieczka. Serio, chwilami chciałam wejść do tej książki i powiedzieć jej: kobieto, usiądź i pogadaj wreszcie normalnie. Ale właśnie to sprawia, że ona nie jest papierowa. Jest poraniona, pogubiona, ma w sobie tyle winy i lęku, że aż człowiek czuje, jak bardzo ona sama jest zmęczona sobą. I chociaż bywa frustrująca, to jednak da się ją zrozumieć.

Za to Michael naprawdę zrobił na mnie duże wrażenie. I nie mówię tego w stylu „ojej, książkowy mąż”, tylko bardziej: wreszcie facet, który ma emocje, ma żal, ma swoje granice, ale nie został napisany jak kawał kartonu do wzdychania. Podobało mi się, że on nie jest ani święty, ani idealnie cierpliwy, ale kiedy trzeba, to po prostu działa. To, że tym razem za nią jedzie, zamiast znowu pozwolić jej zniknąć, serio miało moc.

W ogóle ta książka bardzo dobrze pokazuje, jak rozwala człowieka nie tylko sama tragedia, ale też to, co się wokół niej buduje później. Wyrzuty sumienia, rodzinne pretensje, niedopowiedziane rzeczy, takie emocjonalne drzazgi, które siedzą pod skórą latami. Young nie robi z tego taniego dramatu, tylko spokojnie, ale boleśnie pokazuje, jak bardzo można utknąć w czymś, co już dawno minęło, a jednak dalej rządzi teraźniejszością.​

Bardzo na plus wątki rodzinne, bo one tutaj serio robią robotę. Nie są dodatkiem do romansu, tylko czymś, co go napędza. To nie jest książka o dwóch osobach, które po prostu się mijają i wracają do siebie. To jest książka o całym splątanym tle, przez które ich historia ma sens. I tak, momentami było ciężko, bo niektóre relacje rodzinne tutaj aż bolą swoją toksycznością i chłodem.

Fajnie też, że Hartwell nie jest tylko ładnym obrazkiem. Jasne, nadal ma ten swój nadmorski klimat i człowiek trochę chce tam być, ale tu to miasteczko dostało ostrzejszy ton przez całą aferę i skandal. To nie jest może wątek, dla którego czyta się tę książkę, ale dodaje jej dynamiki. Dzięki temu nie siedzimy wyłącznie w bólu Dahlii i Michaela, tylko coś się realnie dzieje wokół nich.

Czy coś mi nie grało? Tak. Chwilami miałam wrażenie, że ta emocjonalna huśtawka trwa odrobinę za długo. Ja lubię emocje, serio lubię, ale były momenty, kiedy myślałam „dobra, już wszystko rozumiem, teraz proszę niech ktoś wreszcie coś powie wprost”. Nie zepsuło mi to książki, ale tak, cierpliwość była testowana.​ Mimo to czytałam dalej praktycznie bez oddechu, bo Young ma ten dar, że nawet jak bohaterowie robią rzeczy, które człowieka irytują, to i tak nie da się od nich oderwać. Styl jest bardzo płynny, emocje dobrze podkręcone, a ta historia ma w sobie coś takiego, że chce się sprawdzić, czy oni w końcu przestaną sami sobie przeszkadzać.

Ja bym to oceniła wysoko, nawet mimo moich nerwów na Dahlię, bo finalnie dostałam dokładnie to, czego chciałam od takiej historii: emocje, które nie są dekoracją. Trochę bolało, trochę wzruszało, trochę wkurzało. Czyli w sumie bardzo dobrze.

"To, czego o mnie nie wiesz" to pełen emocji i wzruszeń romans drugiej szansy z lekkim zwrotem akcji. Książka miała również jednego z najbardziej niesamowitych bohaterów o jakich czytałam od dłuższego czasu. Jest coś takiego w Michaelu Sullivanie, co sprawiło, że zakochałam się w nim od razu, gdy tylko pojawił się na kartach książki.

Co prawda dwie pierwsze książki z tej serii nie należały do moich ulubionych. Ale w tej było coś takiego... innego. Miała inny klimat i energię, której brakowało mi w dwóch poprzednich.

Michael i Dahlia mają właściwe miejsce, ale niewłaściwy czas, kiedy po raz pierwszy się spotykają. Ich więź jest natychmiastowa i wręcz wybuchowa. Ale Dahlia właśnie ustatkowała się w związku z mężczyzną, który jest dla niej dobry i nie chce tego zaprzepaścić. Kiedy dowiaduje się, że Michael jest najlepszym przyjacielem jej chłopaka, wie, że potencjał, jaki mogli mieć, nigdy nie zostanie wykorzystany. W ten sposób nawiązują przyjaźń, w której po obu stronach pojawia się paląca, nieodwzajemniona miłość. Staje się jasne, jak bardzo Michael za nią szaleje, ale błędy młodości i okoliczności losu szybko kładą kres ich rodzącemu się romansowi.

Kiedy życie znów przybiera obrót, Dahlia znajduje się z powrotem w rodzinnym mieście i musi stawić czoła okolicznościom decyzji podjętym sprzed lat, z których największą jest Michael. Ale on nie jest już tym słodkim mężczyzną, którego znała w młodości. Jest zły, zgorzkniały i zraniony.

Choć chcesz znienawidzić Michaela za jego bezduszne traktowanie Dahlii, gdy ta po raz pierwszy pojawia się w jego życiu, nie możesz tego zrobić. Wiesz, że nosi w sobie wiele bólu, ale nie wiesz, co takiego wydarzyło się między nimi, że doprowadziło ich do tego miejsca. Czytelnik dowiaduje się o tym powoli, rozdział po rozdziale. Ale kiedy widzisz, jak ten chłopak z południa dostrzega błąd w swoim postępowaniu i w końcu zaczyna szukać Dahlii z zamiarem zburzenia wszystkich jej murów? O mój boże!!!! On jest czystą doskonałością.

Bardzo podobał mi się ten piękny, emocjonalny romans. Im więcej dowiadujemy się o przeszłości Dahlii i o tym, co skłoniło ją do ucieczki, tym bardziej zaczynamy rozumieć. Większą część książki zajmuje całkowite odkrycie prawdy, a jej sedno jest druzgocące.

Jest też trochę akcji i suspensu, a także zapowiedź dwóch postaci drugoplanowych.
Ostatecznie była to niezwykle satysfakcjonująca lektura, która podobała mi się od początku do końca. Polecam tę książkę każdej fance Samanthy Young.

To już kolejna część z serii, w której autorka skupia się na Dahlii. Jeśli jesteście fanami historii o miłości drugiej szansy, to rozsiądźcie się wygodnie.

Dahlia jest utalentowaną projektantką biżuterii i właścicielką własnego sklepu z upominkami na deptaku. Mieszka tu od około dziewięciu lat, po tym jak opuściła Boston i rodzinę, by zacząć od nowa. Uwielbia tutejsze życie, a szczególnie przyjaźń, którą łączy ją z przyjaciółkami.

Kiedy Dahlia otrzymuje z domu wiadomości, które całkowicie ją oślepiają, postanawia, że nadszedł czas, by wrócić i stawić czoła przeszłości, której tak długo unikała. Powinnam wspomnieć, że akcja powieści rozgrywa się "dzisiaj", ale prolog rozpoczyna się w przeszłości, a my wracamy do tego czasu przez całą opowieść. To pomaga nadać sens całemu zamieszaniu i emocjom, których Dahlia doświadcza w tej historii.

Kiedy Dahlia była młodą kobietą, jej rodzinę spotkała straszna tragedia. Rozbiła ona całkowicie jej kochający dom rodzinny. Dziewczyna najbardziej ze swojego rodzeństwa odczuła smutek i złość. Dlatego wyjechała z Bostonu, aby zacząć od nowa. Tylko jedna osoba z jej rodziny wiedziała, gdzie jest, więc jej powrót do domu nie był dobrze przyjęty. Ani od rodzeństwa, ani od mężczyzny, którego kiedyś tak bardzo kochała - Michaela.

Powrót do domu wywołuje u Dahlii szereg trudnych do przezwyciężenia emocji, ale jest też okazją do szczerych i odkrywczych rozmów z rodziną. Powody, dla których wyjechała, są teraz o wiele jaśniejsze, a kiedy wraca do Hartwell, ma o wiele lżejsze serce. Powrót do domu nigdy nie miał być łatwy, ale cieszy się, że tak się stało. Zobaczyć Michaela było trudno, ale ma nadzieję, że teraz oboje będą mogli żyć dalej i znów być szczęśliwi.

Dahlia może być szczęśliwa w Hartwell, ale jest samotna. Umawiała się na randki, ale nigdy nie będzie w stanie oddać swojego serca nikomu innemu. Nie zasługuje na miłość, która pochłaniała ją bez reszty, a którą kiedyś darzyła Michaela. Spędzony z nim czas w Bostonie przywołał tak wiele wspomnień, jej serce wciąż bije, gdy jest blisko, a on wygląda teraz jeszcze lepiej niż przed laty. Pożegnanie znów sprawia jej ból, ale wie, że nigdy nie będą mogli być razem, muszą iść dalej.

Kiedy Dahlia dowiaduje się o nowym pracowniku w biurze szeryfa, jest zszokowana, gdy dowiaduje się, że jest nim Michael. Okazuje się, że mężczyzna przeprowadził się tylko z jednego powodu - dla Dahlii. Jest zakochany w tej pięknej kobiecie od 10 lat i nie ma mowy, żeby znów pozwolił jej wymknąć się z rąk.

To była historia wypełniona tyloma emocjami, poczuciem winy i złamanym sercem. Ta dwójka zdecydowanie miała tę niesamowitą więź, która przekroczyła czas i byli sobie przeznaczeni. Bardzo podobał mi się powrót do Hart's Boardwalk z tymi bohaterami, czuję się jakbym spotykała się ze starymi przyjaciółmi za każdym razem, gdy czytam nową książkę z tej serii.

"To, czego o mnie nie wiesz" to pełen emocji i wzruszeń romans drugiej szansy z lekkim zwrotem akcji. Książka miała również jednego z najbardziej niesamowitych bohaterów o jakich czytałam od dłuższego czasu. Jest coś takiego w Michaelu Sullivanie, co sprawiło, że zakochałam się w nim od razu, gdy tylko pojawił się na kartach książki.

Co prawda dwie pierwsze książki z tej serii nie należały do moich ulubionych. Ale w tej było coś takiego... innego. Miała inny klimat i energię, której brakowało mi w dwóch poprzednich.

Michael i Dahlia mają właściwe miejsce, ale niewłaściwy czas, kiedy po raz pierwszy się spotykają. Ich więź jest natychmiastowa i wręcz wybuchowa. Ale Dahlia właśnie ustatkowała się w związku z mężczyzną, który jest dla niej dobry i nie chce tego zaprzepaścić. Kiedy dowiaduje się, że Michael jest najlepszym przyjacielem jej chłopaka, wie, że potencjał, jaki mogli mieć, nigdy nie zostanie wykorzystany. W ten sposób nawiązują przyjaźń, w której po obu stronach pojawia się paląca, nieodwzajemniona miłość. Staje się jasne, jak bardzo Michael za nią szaleje, ale błędy młodości i okoliczności losu szybko kładą kres ich rodzącemu się romansowi.

Kiedy życie znów przybiera obrót, Dahlia znajduje się z powrotem w rodzinnym mieście i musi stawić czoła okolicznościom decyzji podjętym sprzed lat, z których największą jest Michael. Ale on nie jest już tym słodkim mężczyzną, którego znała w młodości. Jest zły, zgorzkniały i zraniony.

Choć chcesz znienawidzić Michaela za jego bezduszne traktowanie Dahlii, gdy ta po raz pierwszy pojawia się w jego życiu, nie możesz tego zrobić. Wiesz, że nosi w sobie wiele bólu, ale nie wiesz, co takiego wydarzyło się między nimi, że doprowadziło ich do tego miejsca. Czytelnik dowiaduje się o tym powoli, rozdział po rozdziale. Ale kiedy widzisz, jak ten chłopak z południa dostrzega błąd w swoim postępowaniu i w końcu zaczyna szukać Dahlii z zamiarem zburzenia wszystkich jej murów? O mój boże!!!! On jest czystą doskonałością.

Bardzo podobał mi się ten piękny, emocjonalny romans. Im więcej dowiadujemy się o przeszłości Dahlii i o tym, co skłoniło ją do ucieczki, tym bardziej zaczynamy rozumieć. Większą część książki zajmuje całkowite odkrycie prawdy, a jej sedno jest druzgocące.

Jest też trochę akcji i suspensu, a także zapowiedź dwóch postaci drugoplanowych.
Ostatecznie była to niezwykle satysfakcjonująca lektura, która podobała mi się od początku do końca. Polecam tę książkę każdej fance Samanthy Young.