The Seven Sisters 04. The Pearl Sister

Siostra Perły to nie jest książka, którą się czyta i zapomina. To jest powieść, która zostawia po sobie coś, co potem zostaje w głowie. Nie jest też idealna, ale ma w sobie tę specyficzną siłę, która sprawia, że po zamknięciu książki czujesz niedosyt i jednocześnie poczucie, że coś ważnego zostało przekazane.

Lucinda Riley to brytyjska pisarka, która od lat pisze powieści obyczajowe i romantyczne, ale to seria „Siedem Sióstr" to prawdziwy jej przełom. Riley jest bardzo dokładna w tworzeniu realiów epoki, miejsc i postaci, co sprawia, że jej książki są bardzo autentyczne. Umarła w 2021 roku, ale jej książka „Atlas. Historia Pa Salta" została napisana z jej współautorem, Harrym Whittakerem, który jest jej synem. Riley to jedna z tych pisarek, która potrafi budować światy, które są bardzo realistyczne, ale też bardzo emocjonalne. Jej książki są bardzo dobre dla osób, które lubią powieści obyczajowe, romantyczne i rodzinne sagi. „Siostra Perły" to czwarty tom w serii „Siedem Sióstr".

Wcześniej czytałem już inne tomy serii, ale ten ma dla mnie coś, co mnie zaskoczyło. CeCe jest postacią, która jest bardzo ludzka, ale też bardzo autentyczna. Jej dysleksja, odcięcie od siostry Star, która znalazła już swoje miejsce, to wszystko buduje w niej coś, co jest bardzo łatwo zrozumieć. To nie jest typowa bohaterka, która od razu wie, co chce, a co nie. Ona dryfuje, szuka, błądzi i to właśnie to sprawia, że jest mi bliska. Ale to, co naprawdę mnie zaskoczyło, to to, jak Australia jest pokazana. To nie jest tylko tło, ale przestrzeń, która ma swoją siłę, swoją surowość i swoje piękno. Riley potrafi pokazać ten kontynent jako miejsce, które jest piękne, ale też trudne, które daje nadzieję, ale też stawia przed trudnościami. To jest bardzo dobrze zrobione. Australia jest w tej książce niemal jak żywa, ma swój klimat, swoją atmosferę i swoją historię. Riley nie tylko opowiada o jej pięknie, ale też o jej trudach, o tym, jak trudne warunki życia, o kulturze Aborygenów, o losach dzieci mieszanych, i o tym, jak to wszystko wpływa na bohaterki.

Wątek z Tajlandii i Ace'em jest fajny, ale nie do końca przekonujący. Ace jako tajemniczy, bogaty mężczyzna działa na początku dobrze, ale potem jego rola jest zbyt prosta. Nie czułem, że ten fragment jest naprawdę wciągający, a raczej jako coś, co jest dodane, żeby dodać trochę romantyzmu. Historia Kitty z 1906 roku jest bardzo udana. To jest najsilniejszy punkt tej książki. Australia, trudne warunki życia, Aborygeni, kultura, losy dzieci mieszanych, bracia bliźniacy i wybór między sercem i rozsądkiem. To wszystko działa bardzo dobrze. Kitty jest jedną z tych bohaterek, które od razu budzą sympatię, bo mają w sobie rozsądek, wrażliwość i trochę tę niebezpieczną gotowość do pójścia za głosem serca. Bliźniacy, Drummond i Andrew, są świetnie rozegrani jako dwa różne typy męskości. Jeden bardziej impulsywny i nieujarzmiony, drugi spokojniejszy, uporządkowany. I właśnie ten wybór serca kontra rozum działa tu bardzo dobrze.

To, co na mnie nie zadziałało tak mocno, to momentami nieco zbyt powolny rozwój fabuły i pewne fragmenty, które są bardziej opisowe niż emocjonalne. Nie czułem, że każda strona jest wypełniona emocjami, jak w innych tomach. Mimo to, „Siostra Perły" to dobra książka, która łączy emocje, historię i podróż w głąb samego siebie. Dla mnie jest to tom, który jest dobry, ale nie jest tak wspaniały, jak wcześniejsze części serii. Na ocenę 4/5.

„Siostra Perły” zaczyna się spokojnie, ale bardzo szybko pokazuje, że to tylko pozór. Na początku miałem delikatne wątpliwości, bo CeCe wydaje się postacią trudną do uchwycenia, taką trochę rozbitą między pewnością siebie a poczuciem, że stoi obok własnego życia. Z czasem właśnie to okazało się jej największą siłą. To nie jest bohaterka od razu lubiana bez zastrzeżeń, ale taka, której drogę naprawdę chce się śledzić.

Jako homoseksualista szczególnie dobrze wyczuwałem w tej książce temat inności i szukania miejsca, w którym można po prostu być sobą. CeCe nie pasuje do gotowych ram, a jej podróż do Australii staje się czymś więcej niż tylko rodzinnym śledztwem. To jest próba odnalezienia własnego rytmu, własnego dziedzictwa i własnej odpowiedzi na pytanie, kim właściwie jest. I to właśnie najbardziej mnie wciągnęło, bo bardzo łatwo było się z tym emocjonalnie związać.

Dużym zaskoczeniem był dla mnie wątek z Tajlandii i tajemniczego Ace’a. Z jednej strony to postać niemal filmowa, przystojny, bogaty, intrygujący. Z drugiej, Riley nie robi z tego taniego romansidła, tylko stopniowo odsłania jego rolę w całej historii. Ten fragment czyta się z dużą przyjemnością, bo ma w sobie lekkość, flirt, napięcie i coś jeszcze, czego nie da się od razu nazwać. Potem, kiedy opowieść przenosi się do Australii, wszystko zaczyna się łączyć w sposób naprawdę satysfakcjonujący.

Wątek Kitty bardzo mocno podnosi temperaturę całej książki. Rok 1906, wyprawa do Australii, świat pełen surowych zasad, trudnych wyborów i ludzi, którzy potrafią skomplikować życie bardziej niż los. Kitty jest jedną z tych bohaterek, które od razu budzą sympatię, bo mają w sobie rozsądek, wrażliwość i trochę tę niebezpieczną gotowość do pójścia za głosem serca. Bliźniacy, Drummond i Andrew, są świetnie rozegrani jako dwa różne typy męskości. Jeden bardziej impulsywny i nieujarzmiony, drugi spokojniejszy, uporządkowany. I właśnie ten wybór serca kontra rozum działa tu bardzo dobrze.

Najmocniej zostaje jednak Australia. Lucinda Riley potrafi pokazać ten kontynent jako miejsce piękne, ale też twarde, pełne napięć, historii i bólu. Bardzo dobrze wypadają tu też wątki związane z Aborygenami, dziećmi mieszanych rodzin i kulturą rdzennych mieszkańców. To nadaje książce głębię, której nie spodziewałem się aż w takim stopniu. Historia nie kręci się wyłącznie wokół rodzinnej tajemnicy, ale pokazuje też szersze, społecznie trudne tło.

„Siostra Perły” nie zawiodła. Wręcz przeciwnie, rozkręciła się tak, że wciągnęła mnie na dobre. To jeden z tych tomów, które łączą emocje, romans, historię i podróż w głąb samego siebie w sposób naprawdę udany. Dla mnie to była bardzo dobra lektura, z bohaterką, której naprawdę da się kibicować, i z klimatem, który zostaje w głowie na długo po zamknięciu książki.

Zacząłem ten tom z pewnymi obawami. Po wcześniejszych tomach serii „Siedem Sióstr" byłem trochę bardziej przyzwyczajony do tego tempa, do tego, jak Riley buduje emocje i jak za każdym razem zaskakuje nowym miejscem i nową historią. „Siostra Perły" nie zawodzi, ale na pewno nie jest tak mocna, jak niektóre wcześniejsze części. Na ocenę 3,5/5.

Najlepsze w tej książce jest oczywiście CeCe. To bohaterka, która jest bardzo ludzka, pełna niedoskonałości, ale też bardzo autentyczna. Jej dysleksja, senso odcięta od siostry Star, która znalazła już swoje miejsce w życiu, to wszystko buduje w niej coś, co bardzo łatwo jest zrozumieć. To nie jest typowa bohaterka, która wszystko od razu wie, co chce, a co nie. Ona dryfuje, szuka, błądzi i to właśnie to sprawia, że jest bliska.

Podobało mi się też bardzo to, jak Australii jest pokazana. To nie jest tylko tło, ale przestrzeń, która ma swoją siłę, swoją surowość i swoje piękno. Riley potrafi pokazać ten kontynent jako miejsce, które jest zarówno piękne, jak i trudne, które daje nadzieję, ale też stawia przed trudnościami. To jest bardzo dobrze zrobione.

Wątek z Tajlandii i Ace'em jest fajny, ale nie do końca przekonujący. Ace jako tajemniczy, bogaty mężczyzna działa na początku dobrze, ale potem jego rola jest zbyt prosta. Nie czułem, że ten fragment jest naprawdę wciągający, a raczej jako coś, co jest dodane, żeby dodać trochę romantyzmu.

Historia Kitty z 1906 roku jest bardzo udana. To jest najsilniejszy punkt tej książki. Australia, trudne warunki życia, Aborygeni, kultura, losy dzieci mieszanych, bracia bliźniacy i wybór między sercem i rozsądkiem. To wszystko działa bardzo dobrze.

„Siostra Perły" ma kilka momentów, które mniej mnie przekonują. Fabuła jest nieco wolna, niektóre fragmenty są bardziej opisowe niż emocjonalne. Nie czułem, że każda strona jest wypełniona emocjami, jak w innych tomach. Bywały rozdziały, które czułem bardziej jako podręcznik, niż jako opowieść.

Mimo to, to dobra książka, która łączy emocje, historię i podróż w głąb samego siebie. Dla mnie jest to tom, który jest dobry, ale nie jest tak wspaniały, jak wcześniejsze części serii. Na ocenę 3,5/5. Polecam, bo ma wiele mocnych punktów, ale nie jest tak wspaniały, jak poprzednie.

PS. piękna edycja książki. Barwione brzegi robią robotę.

„Siedem Sióstr” to jedna z tych serii, które nie tylko się czyta, ale wręcz się w nich mieszka przez dłuższy czas. Lucinda Riley stworzyła świat, do którego chce się wracać, bo łączy wszystko to, czego szukam w dobrej powieści obyczajowej: emocje, rodzinne tajemnice, podróż przez różne miejsca i czasy oraz bohaterki, które są pełne sprzeczności, ale właśnie przez to bardzo prawdziwe.

Siłą tej serii jest sam pomysł. Pa Salt, tajemniczy opiekun sześciu adoptowanych córek, zostawia im po swojej śmierci wskazówki prowadzące do ich biologicznych korzeni. Każda z sióstr dostaje inną drogę, inny kraj, inną przeszłość i zupełnie inne doświadczenie życiowe. I właśnie to najbardziej mnie w tej serii kupuje. Nie dostajemy jednej historii opowiedzianej na wiele sposobów, tylko sześć, a właściwie siedem odrębnych opowieści, które łączy wspólne emocjonalne serce.

Najbardziej lubię w tych książkach to, że bohaterki nie są idealne. Maja jest zamknięta w sobie, Ally odważna i niezależna, Star bardziej cicha i ukryta, CeCe wybuchowa i trochę zagubiona, Tiggy delikatna i uduchowiona, a Elektra na pozór chłodna, choć pod tą powierzchnią kryje się mnóstwo bólu. To nie są papierowe postacie stworzone tylko po to, żeby pasowały do fabuły. Każda ma swój charakter, swoje lęki, swoje upory i swoje sposoby radzenia sobie z życiem. Dzięki temu naprawdę można się z nimi zżyć.

W „Siostrze Perły”, czyli czwartym tomie serii, szczególnie mocno wybrzmiewa motyw szukania miejsca dla siebie. CeCe od zawsze czuła, że nie pasuje do reszty, więc jej podróż do Australii jest nie tylko wyprawą w nieznane, ale też próbą odnalezienia samej siebie. I to właśnie lubię u Riley najbardziej. Jej książki nie opierają się wyłącznie na zagadce rodzinnej. One zawsze mówią też o czymś głębszym, o potrzebie przynależności, o stracie, o lojalności wobec siebie i o tym, że czasem trzeba pojechać bardzo daleko, żeby zrozumieć, kim się jest.

Ogromnym atutem całej serii jest też klimat. Riley potrafi tak opisywać miejsca, epoki i tło historyczne, że naprawdę ma się wrażenie podróży. Nie jest to sucha historia podana w literackim sosie, tylko żywa opowieść, w której czuć zapach, temperaturę, napięcie i emocje. Każdy tom przenosi w inny zakątek świata i za każdym razem robi to z ogromną lekkością.

To, co cenię w „Siedmiu Siostrach”, to również ciepło. Ta seria nie udaje wielkiej literatury wysokiej, ale nadrabia czymś, czego często brakuje w książkach bardziej ambitnych, po prostu daje przyjemność czytania. Jest nostalgiczna, wzruszająca, momentami przewidywalna, ale jednocześnie bardzo wciągająca. Nie wszystko musi zaskakiwać, żeby działało. Tu działa emocja, atmosfera i to charakterystyczne uczucie, że chce się jeszcze jednego rozdziału, a potem kolejnego.

Dla mnie to seria, która najlepiej smakuje czytana po kolei. Wtedy dopiero widać, jak starannie została zbudowana i jak dobrze łączą się ze sobą poszczególne tomy. To jedna z tych sag, które zostają w pamięci nie przez wielkie fajerwerki, ale przez bohaterki, ich drogi i ten specyficzny rodzaj literackiego ciepła, które trudno podrobić.