Siostra Perły. Siedem Sióstr. Barwione krawędzie

Siostra Perły to nie jest książka, którą się czyta i zapomina. To jest powieść, która zostawia po sobie coś, co potem zostaje w głowie. Nie jest też idealna, ale ma w sobie tę specyficzną siłę, która sprawia, że po zamknięciu książki czujesz niedosyt i jednocześnie poczucie, że coś ważnego zostało przekazane.

Lucinda Riley to brytyjska pisarka, która od lat pisze powieści obyczajowe i romantyczne, ale to seria „Siedem Sióstr" to prawdziwy jej przełom. Riley jest bardzo dokładna w tworzeniu realiów epoki, miejsc i postaci, co sprawia, że jej książki są bardzo autentyczne. Umarła w 2021 roku, ale jej książka „Atlas. Historia Pa Salta" została napisana z jej współautorem, Harrym Whittakerem, który jest jej synem. Riley to jedna z tych pisarek, która potrafi budować światy, które są bardzo realistyczne, ale też bardzo emocjonalne. Jej książki są bardzo dobre dla osób, które lubią powieści obyczajowe, romantyczne i rodzinne sagi. „Siostra Perły" to czwarty tom w serii „Siedem Sióstr".

Wcześniej czytałem już inne tomy serii, ale ten ma dla mnie coś, co mnie zaskoczyło. CeCe jest postacią, która jest bardzo ludzka, ale też bardzo autentyczna. Jej dysleksja, odcięcie od siostry Star, która znalazła już swoje miejsce, to wszystko buduje w niej coś, co jest bardzo łatwo zrozumieć. To nie jest typowa bohaterka, która od razu wie, co chce, a co nie. Ona dryfuje, szuka, błądzi i to właśnie to sprawia, że jest mi bliska. Ale to, co naprawdę mnie zaskoczyło, to to, jak Australia jest pokazana. To nie jest tylko tło, ale przestrzeń, która ma swoją siłę, swoją surowość i swoje piękno. Riley potrafi pokazać ten kontynent jako miejsce, które jest piękne, ale też trudne, które daje nadzieję, ale też stawia przed trudnościami. To jest bardzo dobrze zrobione. Australia jest w tej książce niemal jak żywa, ma swój klimat, swoją atmosferę i swoją historię. Riley nie tylko opowiada o jej pięknie, ale też o jej trudach, o tym, jak trudne warunki życia, o kulturze Aborygenów, o losach dzieci mieszanych, i o tym, jak to wszystko wpływa na bohaterki.

Wątek z Tajlandii i Ace'em jest fajny, ale nie do końca przekonujący. Ace jako tajemniczy, bogaty mężczyzna działa na początku dobrze, ale potem jego rola jest zbyt prosta. Nie czułem, że ten fragment jest naprawdę wciągający, a raczej jako coś, co jest dodane, żeby dodać trochę romantyzmu. Historia Kitty z 1906 roku jest bardzo udana. To jest najsilniejszy punkt tej książki. Australia, trudne warunki życia, Aborygeni, kultura, losy dzieci mieszanych, bracia bliźniacy i wybór między sercem i rozsądkiem. To wszystko działa bardzo dobrze. Kitty jest jedną z tych bohaterek, które od razu budzą sympatię, bo mają w sobie rozsądek, wrażliwość i trochę tę niebezpieczną gotowość do pójścia za głosem serca. Bliźniacy, Drummond i Andrew, są świetnie rozegrani jako dwa różne typy męskości. Jeden bardziej impulsywny i nieujarzmiony, drugi spokojniejszy, uporządkowany. I właśnie ten wybór serca kontra rozum działa tu bardzo dobrze.

To, co na mnie nie zadziałało tak mocno, to momentami nieco zbyt powolny rozwój fabuły i pewne fragmenty, które są bardziej opisowe niż emocjonalne. Nie czułem, że każda strona jest wypełniona emocjami, jak w innych tomach. Mimo to, „Siostra Perły" to dobra książka, która łączy emocje, historię i podróż w głąb samego siebie. Dla mnie jest to tom, który jest dobry, ale nie jest tak wspaniały, jak wcześniejsze części serii. Na ocenę 4/5.