The Only Light Left Burning. Dopóki płonie nadzieja. Tom 2

"Kiedyś lubiłem ciszę" - "Only light left burning" - E.J. Brown

Andrew i Jamie powracają. Ja dobrze ich znam z pierwszego tomu, gdzie poznali się oboje, gdy... Jeden celował w drugiego bronią. Tak, naprawdę tak było. Potem była to całkiem ciekawa historia początkowo opieki nad sobą, a potem ważnymi decyzjami co dalej w tym upadłym świecie. Teraz chłopaki są mogą chociaż na chwilę poczuć spokój i bezpieczeństwo. Jednak i tutaj jest to nie na długo. Jamie od kilku tygodni ma wrażenie, że Andrew się od niego odsuwa. I sam nie może tego zrozumieć. Potem nadchodzi sztorm i wszystkie myśli przestają istnieć.

Andrew opiekuje się teraz dzieciakami, które ciągle płatają mu figle. Szczególnie jeden. Nie zbyt jest zadowolony z tego co musi tutaj robić. Wolałbym zapewne całkiem inne rzeczy. Jednak humoru nie można mu odebrać. Tryska żartami i również takim stylem nawet jeśli ma podły humor. Wyrzucono go z załogi w której znajduje się aktualnie Jamie. Właśnie rozmowy jego z Jamie są oziębłe i jakby sztuczno wymuszone. Między chłopakami mocno się zmieniło i pogorszyło. Zobaczymy jak ułoży im się rekacja.

"Teraz tu jest nasz dom, twój i mój (...) Ci ludzie to nasza rodzina"*

Wszystko było dobrze zaplanowane i funkcjonowało w bezpiecznej przystani. Jednak huragan niszczy wszystko co miał na swojej drodze. Nasza grupa musi podjąć szybką decyzję ewakuacyjną przed złem żywiołu, który niszczy wszystko na swojej drodze.

Lubię chłopaków od pierwszego tomu. Dwa podobne, ale jednak trochę inne charakterki. Na swój sposób są uroczy i czasem nawet zwariowani. Wiem, że wiele ich też różni. Czasem jest to sposób myślienia, a przede wszystkim to co chcieli by względem przyszłości. Mimo trudów sytuacji w której się znaleźli próbują jakoś zacząć żyć w dzisiejszym świecie. Jednak nie jest to w całe takie łatwe. Czasem wyglądało to tak jakby świat się ustawił przeciwko nim. Nim obojgu. Świat, który pamiętają już od dawna nie istnieje. Można o nim marzyć, ale nigdy nie będzie tak samo. Ich dawny wspólny dom jest...tylko wspomnieniem. Wszystko przestało istnieć z tego miejsca. Zostało kilka rzeczy, które na nic się już nie nadają. Chłopaki nie oglądają się za siebie i ruszają w podróż. Patrząc na możliwość rozwiązania owej sytuacji, tylko ta jedyną ma rację bytu. Opuszczają swoje miejsce by znaleźć coś co da im poczucie bezpieczeństwa i dzięki czemu już nikt nie zginie. Tak by i Jamie był bezpieczny. To na niego polują. To jego chcą. Archipelag będzie go szukał.

W tej historii bohaterowie ciągle napotykają na swojej drodze masę problemów i zagrożeń. Nikt nie wyjdzie bez szwanku z tej podróży. Jeśli jest chwilę cicho to wiedz, że zło uderzy z nienacka. To jest właśnie urok postapo. Tutaj nikt nie może być spokojny i czuć się bezpiecznie. Łącznie z czytelnikiem.

Ogólnie lubię tę serię, dzieje się tutaj bardzo dużo i czasem można się zaskoczyć. Nie zawsze jesteśmy w stanie przewidzieć co będzie na następnej stronie. To lubię w postapo. Brak przewidzenia co będzie dalej i także motyw zniszczonego, upadłego świata. A zarazem grupkę ocalałych. Ocalałych, którzy chcą żyć spokojnie tak jak było to przed pandemią, tym ich końcem świata.

Podobało mi się to, że została wspomniana tutaj nawet ważna scena z Stitcha, którą bardzo lubię.

PS: Pozdrawiam Bobo! 😃

„All thats left in a world” to książka która widnieje na mojej liście top 10 książek dosyć wysoko (sama ta lista jest zbiorem książek mojego życia). Dlatego gdy tylko dowiedziałam się, że powstanie sequel byłam ogromnie podekscytowana i z niecierpliwością czekałam aż będzie ona w polskim przekładzie.

Gdy tylko dostałam ją do moich rąk od razu zaczęłam ją czytać i wtedy mój entuzjazm gwałtownie spadł. Pojawiły się motywy których nigdy się nie spodziewałam po tej książce, a bohaterowie wydali mi się być obcy.

BRAK KOMUNIKACJI - najgorszy motyw w tej książce. Miałam wrażenie, że w tym tomie bohaterzy trochę odetchną i w końcu będą mogli spokojnie cieszyć się swoją obecnością. Jednak od początku zostałam postanowiona między dwoma skłóconymi i NIE ROZMAWIAJĄCYMI bohaterami. Przeszli oni dla mnie tak niespodziewaną przemianę i to na gorsze. Byłam pewna tego, że nie będą oni tacy sami po tej apokalipsie nieszczęsnych zdarzeń jednak nie sądziłam, że pójdzie to w tym kierunku.

Nowi bohaterzy to coś czego potrzebowałam bo tym dramatycznym początku. Nowe relacje zdecydowanie dodały tego, czego oczekiwałam od tej książki. Jestem chyba największą fanką Dzieciaka i Taylor. Motyw Daphnie z książkami i te książki w drodze MÓJ UKOCHANY MOTYW. Bardzo dobrze to było przemyślane i po złamanym sercu po pewnej scenie na moją twarz powrócił uśmiech. To jak Taylor na zmianę z Rockym Horrorem ją czytali>> ICONIC. Powroty do starych bohaterów były również cudowne. Nie chce tu nic spoilerowac wiec nic więcej nie mówię ale ZDECYDOWANIE WARTO PRZECZYTAĆ 2 TOM CHODŹBY PO TO.

Ta książka dostarczyła mi wiele emocji. Kilka razy moje serce krwawiło by potem nowe sytuacje je posklejały i sprawiły by na mojej twarzy zagościł uśmiech.

Podsumowując, ta książka jest gorsza od pierwszej części i czuję, że wiele osób się ze mną zgodzi. Ale mimo wszystko nadal jest dobra i warto ją przeczytać jeśli pierwsza część wzbudziła w was zainteresowanie. Nowi bohaterzy totalnie byli potrzebi tej książce i kocham ich (no większość). Jak zobaczyłam, że autor napisał w podziękowaniach o możliwości napisania kolejnej książki z tego święta DOSŁOWNIE PISNĘŁAM. Kocham kreatywność i wykreowanie tego świata więc jeśli powstanie nowa książka z tego uniwersum będę pierwsza stała w kolejce po swój egzemplarz.