Sztuka i przyjaciele

Danuta Wróblewska była postacią, która swoje życie poświęciła krytyce artystycznej, nie stroniąc również od pracy naukowej w dziedzinie historii sztuki oraz eseistyki i poezji. Jej poszukiwania kierowały się ku odnalezieniu sztuki, która potrafiła przeciwstawiać się upływowi czasu, aspirując do nieśmiertelności. Prawdziwa sztuka, jak pisała w 1997 roku na łamach "Pokazu", to poważna sprawa, która budzi w nas nadzieję na odkrycie czegoś nieznanego. Wszelkie wizyty w galeriach i muzeach są obietnicą takiego odkrycia, są próbą uchwycenia cząstki wieczności. Czy artyści, niezliczone miliony twórców próbujących przebić się przez konkurencję lub opracowywać nowe techniki, zdają sobie sprawę, że celu nie stanowi wyścig ani rewolucja, lecz odkrycie tajemnicy świata i naszego w niej miejsca?Pisarska działalność krytyczna Danuty Wróblewskiej-Frączak manifestowała się w trzech głównych obszarach: artykułach prasowych zarówno w specjalistycznych, jak i popularnych publikacjach, we wstępach do katalogów wystaw i artystycznych pokazów oraz w książkach poświęconych sztuce i projektowaniu. Jej dynamiczne i sugestywne pióro stanowiło istotny i rozpoznawalny element polskiego życia artystycznego.