Światło południa

W swojej książce "Światło południa" Apolonia Ptak ponownie sięga po tematy, które stały się znakiem rozpoznawczym jej wcześniejszych prac. Autorka skupia się na malowniczości i tajemniczości przyrody, badając jej kapryśność i nieprzewidywalność. Ptak interesuje się również groźnymi żywiołami, co prowadzi ją do refleksji nad upływającym czasem i tęsknotą za ucieczką od miejskiego zgiełku. Z nostalgią odwołuje się do przeszłości, naznaczonej niszczycielskimi wpływami historii. Przenika socjologię małych społeczności, takich jak sale szpitalne i bloki mieszkalne, podejmując również głęboką analizę psychologiczną życia na wsi oraz wyzwań, z którymi borykają się jej mieszkańcy.Ptak tworzy intrygujące opowieści, wplatając barwne monologi postaci, które ukazują ich bogaty świat wewnętrzny. Dialogi w książce są różnorodne, co wzbogaca dramatyzm poszczególnych scen. Autorka z wdziękiem posługuje się środkami poetyckimi, wprowadzając błyskotliwe metafory i sugestywne obrazy, które czynią narrację jeszcze bardziej interesującą. Wojciech Ligęza w posłowiu podkreśla te elementy, doceniając umiejętność Ptak do pisania wciągających i pełnych refleksji historii.