Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Stronice nocy
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
„Stronice nocy” autorstwa Toktaralego Tanżaryka to literacka podróż, która zabiera czytelnika w odległe zakamarki nocy, z dala od codzienności. Młodzieńcze wiersze poety wypełnione są pragnieniem ucieczki - wędrując pośród nocnych cieni, blasku księżyca i bezkresu kazachskiej stepu, podmiot liryczny dzieli się swoimi wspomnieniami, tęsknotami, zmartwieniami i rozterkami. Potrafi jednak spojrzeć na siebie z dystansem i humorem. Nie jest to eskapizm zblazowanego młodzieńca, który ma wszystko, czego zapragnie. Jego twórczość odnosi się do ludzi, którzy odrzucają narodowy język i tradycję, często spotykanych we współczesnym Kazachstanie. Poeta woli kazachski step i wolno galopujące konie zamiast pochwalania rządów, co często bywa motywem wśród współczesnych kazachskich twórców. Jednocześnie Toktarali dąży do zerwania z kazachską tradycją poetycką, szukając wyzwolenia od klasycznych struktur rytmu i rymu. Mimo to pozostaje rozdarty, odwołując się do dawnych mistrzów, zarówno kazachskich, jak Aliszir Nawai, oraz tych spoza, jak Oguzowie, Hafiz czy Chajjam. Czy znajdzie swoją własną drogę w poezji?
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
„Stronice nocy” autorstwa Toktaralego Tanżaryka to literacka podróż, która zabiera czytelnika w odległe zakamarki nocy, z dala od codzienności. Młodzieńcze wiersze poety wypełnione są pragnieniem ucieczki - wędrując pośród nocnych cieni, blasku księżyca i bezkresu kazachskiej stepu, podmiot liryczny dzieli się swoimi wspomnieniami, tęsknotami, zmartwieniami i rozterkami. Potrafi jednak spojrzeć na siebie z dystansem i humorem. Nie jest to eskapizm zblazowanego młodzieńca, który ma wszystko, czego zapragnie. Jego twórczość odnosi się do ludzi, którzy odrzucają narodowy język i tradycję, często spotykanych we współczesnym Kazachstanie. Poeta woli kazachski step i wolno galopujące konie zamiast pochwalania rządów, co często bywa motywem wśród współczesnych kazachskich twórców. Jednocześnie Toktarali dąży do zerwania z kazachską tradycją poetycką, szukając wyzwolenia od klasycznych struktur rytmu i rymu. Mimo to pozostaje rozdarty, odwołując się do dawnych mistrzów, zarówno kazachskich, jak Aliszir Nawai, oraz tych spoza, jak Oguzowie, Hafiz czy Chajjam. Czy znajdzie swoją własną drogę w poezji?
