Stokrotki w śniegu

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, co ludzie powiedzieliby o tobie, gdyby myśleli, że nie żyjesz? Czy wspominaliby cię z sentymentem, czy też twoja nieobecność spotkałaby się z ulgą? Z tym właśnie pytaniem musi zmierzyć się James Kier, główny bohater „Stokrotek w śniegu” autorstwa Richarda Paula Evansa. I powiem ci, że ta książka zabrała mnie we wspaniałą podróż. 

James Kier jest, w każdym znaczeniu tego słowa, bezwzględnym biznesmenem. Spędził lata wspinając się po drabinie korporacyjnej, miażdżąc każdego, kto stanie mu na drodze i przedkładając bogactwo ponad wszystko - w tym swoją rodzinę. Krzywdził ludzi, manipulował sytuacjami na swoją korzyść i stworzył reputację, która nie jest godna podziwu. Jest typem człowieka, którego uwielbiamy nienawidzić w powieściach - tym, który ma wszystko, ale na nic nie zasługuje. Ale wtedy los rzuca mu podkręconą piłkę. Pewnego ranka natrafia w gazecie na swój własny nekrolog. Na początku wydaje się to pomyłką, ale potem uświadamia sobie coś przerażającego: ta fałszywa wiadomość o jego śmierci dała światu możliwość mówienia o nim prawdy, niefiltrowanej i bez obawy o konsekwencje. A to, co czyta, jest brutalne. Ludzie nim gardzą. Nie opłakują jego straty - oni ją świętują. Nigdy nie był bohaterem, nigdy nie był ukochaną postacią. Był złoczyńcą w opowieściach wielu osób, a uświadomienie sobie tego jest ciosem w brzuch, którego nigdy się nie spodziewał. W tym momencie, gdy siedzi i czyta słowa ludzi, których życie zniszczył, coś w nim pęka. Po raz pierwszy od lat James Kier chce się zmienić. Pytanie brzmi: Czy jest już za późno? 

To, co następuje, to podróż odkupienia, która nie jest łatwa ani wygodna. Kier postanawia zadośćuczynić, dotrzeć do ludzi, których skrzywdził. Ale przeprosiny nie są magicznym zaklęciem - nie usuwają bólu, który spowodował. Niektóre drzwi pozostają przed nim zamknięte. Niektóre rany są zbyt głębokie, by uleczyć je słowami. A najbardziej rozdzierająca serce część? Osoba, która okazuje mu najwięcej życzliwości, osoba, która stoi przy nim, gdy nikt inny tego nie robi, jest osobą, którą najbardziej zranił. 

I właśnie w tym aspekcie „Stokrotki w śniegu” błyszczą. Nie chodzi tylko o to, że jeden człowiek próbuje naprawić swoje krzywdy; chodzi o złożoność przebaczenia. Chodzi o to, że niektórzy ludzie są w stanie odpuścić, podczas gdy inni będą nosić ciężar zdrady na zawsze. Chodzi o uświadomienie sobie, że odkupienie jest możliwe, ale wiąże się z pewną ceną. 

Richard Paul Evans ma sposób na pisanie historii. Nie tylko tworzy postacie, ale tchnie w nie życie. A w przypadku Kiera daje nam kogoś, kim powinniśmy gardzić - ale zamiast tego kibicujemy mu. Nie dlatego, że zasługuje na drugą szansę, ale dlatego, że widzimy przebłyski człowieka, którym kiedyś był, zanim pochłonęła go władza i chciwość. 

„Stokrotki w śniegu” to nie tylko świąteczna lektura - to przypomnienie o tym, co naprawdę ma znaczenie. Chodzi o czas, miłość, żal i możliwość transformacji. Chodzi o uświadomienie sobie, zanim będzie za późno, że życie nie jest mierzone tym, co gromadzimy, ale wpływem, jaki pozostawiamy na innych. 

Jeśli więc szukasz książki, która skłoni cię do refleksji, poruszy coś w twoim sercu i przypomni ci o sile drugiej szansy, ta jest warta uwagi.