Stating the Obvious: Celan Beckett Nauman

Książka stara się odpowiedzieć na pytanie o współczesne znaczenie literatury i sztuki, podejmując również krytyczne spojrzenie na odwieczny problem końca sztuki wysokiej. Autor zakłada, że dyskusja o końcu sztuki ma sens tylko wtedy, gdy pojmujemy ją jako prezentację tego, co idealne, w sposób dostępny dla zmysłów. Praca bada rolę twórczości i krytyki w świecie, który przestał być areną Idei w heglowskim rozumieniu. Ponieważ teoretyczne dyskusje często nie prowadzą do konkretnych wniosków, autor sugeruje przyjrzenie się tym zagadnieniom poprzez dzieła Paula Celana, Samuela Becketta i Bruce'a Naumana. Ich twórczość umożliwia, według autora, sformułowanie ogólniejszych wniosków na temat sensu twórczości w epoce postpostmodernizmu. O ile wcześniejsze rozdziały książki koncentrują się na abstrakcyjnych rozważaniach, to końcowa część przybiera formę politycznego apendyksu. Ten finalny fragment stara się umieścić wcześniej omówione kwestie sztuki "elitarnej" i "trudnej" w kontekście polityki tożsamościowej, a w szczególności analizuje zasadność istnienia kanonu i jego potencjalną represyjność.