Soundtrack

"Soundtrack" to dzieło, które ujmuje swoją poetycką naturą, choć nie za wszelką cenę się na niej koncentruje. To książka, która eksploruje, jak literatura i popkultura mogą przenikać się wzajemnie, tworząc przy tym fascynującą mozaikę wątków. Trzeba tu zaznaczyć, że tekst nie jest zdominowany przez formy metapoetyckie; zamiast tego czytelnik natknie się na dynamiczną paradę motywów, w których literackie odniesienia przeplatają się z odniesieniami do postaci takich jak Charles Bronson, Ian Curtis i Susan Sontag.Już od pierwszych stron książka zachęca do zagłębienia się w jej treść, choć te zaproszenia są czasem intrygujące – znajome emblematy mogą skrywać więcej niż się wydaje. Tytuł ten posługuje się metaforami, w których maski twarzy i nieoczekiwane dziury prowadzą nas do wnętrza prezentowanych światów. Kompozycja "Soundtracku" przywodzi na myśl estetykę brytyjskich minimalistów, ale jednocześnie budzi skojarzenia z twórczością Franka O’Hary, Charlesa Bukowskiego czy Henry’go Millera. Najsilniejsze są jednak związki tej książki z szeroko pojętą kulturą popularną.Teksty Makowskiego mogą trafić do gustu zarówno czytelników poszukujących intelektualnych wyzwań, jak i tych, którzy cenią bardziej stonowaną literaturę, plasując się jako wyrafinowana propozycja literatury środka. Darek Foks zauważa, że to niełatwe zadanie promować nowości literackie w czasach, gdy lektura takich dzieł jak "Ostatnia awangarda" Davida Lehmana wskazuje na pewien zmierzch epok. Niemniej, podejście Piotra Makowskiego zasługuje na otwartość i nadzieję. Jego teksty są pełne życia, która pulsuje i domaga się reakcji ze strony czytelnika. Makowski, z dużą dozą talentu i swobody, potrafi nadać swojemu światowi unikalny charakter, angażując odbiorców swoją narracją.