Sonderbehandlung

Edward Leszczyński, w swojej książce „Sonderbehandlung”, przywołuje mało znaną tragedię masowego mordu polskich dzieci, urodzonych w czasie II wojny światowej na terenie III Rzeszy. Leszczyński oszacował, że co najmniej 60 000 dzieci było siłą odbieranych polskim matkom zaraz po porodzie i pozostało w Niemczech na zawsze. Pewna część tych dzieci, uznawanych za „rasowo wartościowe”, była oddawana niemieckim rodzinom i instytucjom w celu germanizacji. Inne były ofiarami tak zwanego „specjalnego traktowania”, czyli eufemizmu na określenie egzekucji, używanego przez nazistowskie władze w odniesieniu do osób zagrażających interesom Niemiec.W okresie od 1943 do 1945 roku niemieckie władze uznały polskie dzieci za zagrożenie dla Rzeszy i zdecydowały o ich eliminacji w ramach tego „specjalnego traktowania”. Noworodki były zabierane od matek i umieszczane w prowizorycznych „ochronkach”, gdzie w wyniku zaniedbania i głodu większość umierała. Książka ta maluje obraz świata zdominowanego przez nienawiść i pogardę, gdzie zbrodnie na niewinnych dzieciach były na porządku dziennym. Autor koncentruje się na mechanizmach przeprowadzania tych zbrodni, pokazując, jak skutecznie funkcjonował system nienawiści i antypolskich działań.Leszczyński przytacza konkretne dowody zbrodni dokonywanych na polskich dzieciach w III Rzeszy, w tym szczegółowe opisy miejsc, gdzie dzieci umierały z głodu, i częściowe listy ofiar. Relacje świadków, niemieckie rozporządzenia, tajne korespondencje oraz okólniki z tego okresu, znajdują się wśród dokumentów zebranych z archiwum IPN oraz publikacji osób związanych z Główną Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Świadectwa Polek, które zostały przymusowo deportowane do pracy w Rzeszy, dodają jeszcze więcej głębi tej dokumentacji. Zebrane dowody przedstawione w „Sonderbehandlung” nie pozostawiają wątpliwości, że masowe zbrodnie na polskich dzieciach były zamierzone i systematycznie realizowane przez władze hitlerowskich Niemiec oraz wspierane przez wielu jej obywateli.