Śmierć i wiosna

"Śmierć i wiosna" to utwór, który wielu krytyków uznaje za szczytowe osiągnięcie literackie Merc Rodoredy. Książka ta, zbudowana na stylistycznie dopracowanej i niebywale melodyjnej prozie, wprowadza czytelników w świat pełen mroku i poetyki. Akcja rozgrywa się w anonimowej wiosce, otoczonej tajemniczą podziemną rzeką i lasem, gdzie mieszkańcy pielęgnują ponure tradycje, takie jak chowanie zmarłych w wydrążonych drzewach po zacementowaniu ich ust. W tym pełnym brutalności i nieufności świecie znalazł się czternastoletni chłopiec, który mierzy się ze stratą matki i żałobą ojca, wplątując się w cykl przemocy. Z czasem nawiązuje relację z młodą, dziką macochą, która staje się jego towarzyszką w tym niełatwym okresie.Merc Rodoreda pracowała nad tą powieścią przez dwie dekady, po tym jak wojna domowa w Hiszpanii zmusiła ją do opuszczenia kraju. Choć powieść nigdy nie została ukończona, jej klimat działa jak sen– bez wyraźnych granic, hipnotyzujący i chłodny. Autorka tworzy klaustrofobiczną atmosferę, używając zmysłów, takich jak węch, dotyk, słuch i zapach. Przewodnikiem po tym świecie staje się anonimowy chłopiec, który doświadcza makabrycznych rytuałów, ludzkiego cierpienia i tajemnic. Jego serce, choć zranione, poszukuje podobnego, nawet jeśli to drugie jest niepokojąco grzeszne.