Śmierć i wiosna

"Śmierć i wiosna" przez wielu krytyków uchodzi za największe dzieło literackie autorstwa Mercè Rodoredy. Charakteryzuje się wyszukaną stylistyką, muzycznym brzmieniem oraz kunsztowną strukturą, w której makabryczne elementy przeplatają się z poetyckością języka. Akcja rozgrywa się w tajemniczej osadzie bez nazwy, otoczonej lasem i podziemną rzeką, gdzie panują niepokojące zwyczaje, takie jak grzebanie zmarłych w drzewach z ustami zalanymi cementem, by nie uciekły dusze. W tym świecie czternastoletni chłopiec zmaga się z żałobą po stracie matki oraz z cierpieniem ojca, a także musi znaleźć wspólny język z dziką macochą, towarzyszką jego zabaw. Mercè Rodoreda pisała tę powieść przez dwie dekady po przymusowej emigracji z powodu hiszpańskiej wojny domowej, ale nigdy jej nie ukończyła. Książka ta działa jak sen: niemający ani początku, ani końca; hipnotyzuje, fascynuje i paraliżuje emocjonalnym chłodem. Jest pełna surowości i wprowadza czytelnika do klaustrofobicznego świata, w którym dziecko odkrywa mroczne rytuały, przerażające wydarzenia i ludzką rozpacz. W tej historii serce chłopca poszukuje pokrewnej duszy, nieważne jak grzesznej, ponieważ być może to właśnie grzechy nadają sens.