Ślepota umysłu

W książce „Ślepota umysłu” autor Simon Baron-Cohen przedstawia koncepcję dotyczącą ewolucji i rozwoju zdolności „czytania umysłu”. Sugeruje, że jest to umiejętność, którą wykorzystujemy niemal nieustannie i bez większego wysiłku, często nie zdając sobie z tego sprawy. Dzięki niej potrafimy interpretować społeczne zachowania, przewidywać je i aktywnie w nich uczestniczyć. W codziennym życiu przypisujemy ludziom różne stany mentalne, takie jak myśli, pragnienia, wiedza lub intencje. Z badań przeprowadzonych przez Baron-Cohena wynika, że u dzieci z autyzmem występuje zjawisko nazwane „ślepotą umysłu”, które jest rezultatem braku niektórych zdolności związanych z czytaniem umysłu. Dla osób z tym zaburzeniem część rzeczywistości dotycząca stanów umysłu innych osób oraz ich zamiarów pozostaje w dużej mierze niedostępna. Autor przedstawia teorię, która opiera się na wynikach badań z dziedziny psychologii porównawczej, psychologii rozwojowej oraz neuropsychologii. W pracy tej dowodzi, że dzięki specyficznym mechanizmom neuropoznawczym, ukształtowanym w wyniku ewolucji, potrafimy interpretować umysły innych ludzi, rozumieć ich zachowania, analizować znaczenie spojrzeń i odczytywać informacje przekazywane przez „język oczu”.