Śląskie filmoznawstwo. Z dziejów pewnej...

Z okazji pięćdziesięciolecia istnienia filmoznawstwa na Śląsku, związanego z Uniwersytetem Śląskim, powstała książka, która oferuje szerokie spojrzenie na różnorodne aspekty wiedzy o filmie, kinie i współczesnych mediach ekranowych. Dzieło to uwzględnia zarówno perspektywy miejscowych autorów, jak i te spoza ich kręgu, poruszając także tematy dotychczas nieeksplorowane. Na kartach książki znajdują się rozległe analizy historii śląskiego filmoznawstwa, które przedstawia Andrzej Gwóźdź, świadek jego rozwoju, pełniący w latach 1994-2019 funkcję kierownika Zakładu Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach. Eugeniusz Wilk, inny doświadczony filmoznawca, umieszcza śląską szkołę filmoznawstwa w kontekście kształtowania polskiej wiedzy o filmie w dekadach 70. i 80. XX wieku. Krzysztof Loska natomiast ukazuje, jak środowisko śląskich filmoznawców było monitorowane przez Służbę Bezpieczeństwa PRL. Książka dostarcza również refleksji o latach katowickiej działalności Alicji Helman, która była inicjatorką filmoznawstwa na Uniwersytecie Śląskim, opisanej z perspektywy trzynastu lat po jej przeprowadzce do Krakowa. Wacław Osadnik, choć formalnie nienależący do Zakładu, ale z nim blisko współpracujący, prezentuje esej teoretyczny na temat metodologii tzw. Leopardów, grupy związanej z Helman i skoncentrowanej na problemach języka i logiki w studiach filmowych.