Sierotka

W książce Marcina Świetlickiego ludzie często mówią do głównego bohatera, przekonani, że to pozwala im go lepiej poznać. Najnowszy tom poetycki, zatytułowany "Sierotka", rozpoczyna się właśnie od takich refleksji. Książkę zamyka tytułowy wiersz, w którym pojawia się chłopiec z opuszczonego miasteczka i opuszczonego ośrodka, przez którego niezmiennie przepływa mała rzeczka Sierotka.Wiersze Świetlickiego są głęboko zakorzenione w naszej teraźniejszości, pełnej codziennych detali. Przyroda, rozmowy ze słuchowisk, język polityki i mediów, a także sceptycyzm wobec narzucanych ideologii zbiorowych stanowią tło dla jego twórczości. Główna postać tych utworów to samotnik, nieufny wobec głośnych haseł i ideologii samozwańczych mędrców, podążający własnymi drogami. Sierotka symbolizuje również pewne poczucie izolacji.W tomie wracają także teksty związane z Polską, a uważni czytelnicy dostrzegą autotematyczne odniesienia do wcześniejszych utworów poety. Jak mówi sam autor, książka prawdopodobnie nie przypadnie do gustu niektórym osobom z kręgów władzy i mediów, co jest dla niego źródłem satysfakcji."Sierotka" to czternasty tom wierszy Świetlickiego, zawierający sześćdziesiąt sześć nowych tekstów z lat 2019-2022. Pojawia się on w momencie, gdy mija trzydzieści lat od debiutanckiej publikacji "Zimnych krajów".