Sejmiki w systemie parlamentarnym Rzeczypospolitej za panowania Jana III Sobieskiego

W systemie politycznym Rzeczypospolitej szlacheckiej kluczową rolę odgrywały sejmiki, choć często pozostają one w cieniu bardziej znanego sejmu. W rzeczywistości, w ramach państwa polsko-litewskiego działało aż siedemdziesiąt takich regionalnych zgromadzeń, które były istotnym elementem parlamentaryzmu. Szczególnie w drugiej połowie XVII wieku ich znaczenie wyraźnie wzrosło. Książka Roberta Kołodzieja bada czasy panowania Jana III Sobieskiego (1674-1696), kiedy to rola sejmików osiągnęła swój szczyt. Było to związane zarówno z nieufnością szlachty wobec sejmu, jak i z kryzysem parlamentaryzmu spowodowanym nadużyciami liberum veto. Sejmiki zaczęły przejmować ważne funkcje, takie jak zbieranie i zarządzanie podatkami. Wiązało się to z częstszymi i dłuższymi spotkaniami, które wymagały od uczestników znacznego zaangażowania. Kołodziej szczegółowo opisuje rozwój systemu sejmikowego, wskazując na podobieństwa i różnice między zgromadzeniami w Koronie a tymi w Wielkim Księstwie Litewskim. Monografia stanowi pionierski projekt, oparty na obszernych badaniach rękopisów zebranych podczas wieloletnich kwerend w licznych archiwach i bibliotekach zarówno w kraju, jak i za granicą. Ta książka nie jest przeznaczona tylko dla historyków ustroju, ale także dla wszystkich zainteresowanych okresem rządów Jana III Sobieskiego i funkcjonowaniem Rzeczypospolitej w czasach konfrontacji z imperium osmańskim.